มหาจักรวรรดิเฉียน
เมืองฉางอัน
อู่จ้าวสวมฉลองพระองค์คลุมมังกรสีทองอร่าม เบื้องหน้านางคือสำรับอาหารเช้าที่พร้อมด้วยรูป รส กลิ่น
อู่จ้าวทรงถือช้อน กำลังเสวย
วันนี้นางเจริญพระกระยาหารยิ่งนัก
เมื่อข่าวจากรัฐจ้าวมาถึง อู่จ้าวตกพระทัยแทบสำลักข้าวต้มในพระโอษฐ์
“อะไรนะ”
“ยักษ์ตาเดียว? หมาจิ้งจอกร้อง ปลามีกระดาษซ่อนในท้อง?”
“แล้วนี่ ฟ้าสิ้นแล้ว ไร้ปรานีต้องตั้งขึ้น ปีจื่อ เจ้าทั้งหลายจงช่วยข้า? ลัทธิไร้ปรานีเพียงไม่กี่เดือน ศิษยานุศิษย์ก็ล้นหมื่นแล้วรึ?”
อู่จ้าวมีสีพระพักตร์ตื่นตะลึง เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็ตื่นตะลึงไม่แพ้กัน ริมฝีปากแดงระเรื่ออ้าค้าง
นางเอ่ยต่ออู่จ้าว “ฝ่าบาท รัฐจ้าวยามนี้เปรียบดั่งโจ๊กหม้อหนึ่งที่เดือดพล่าน ก่อนหน้านี้ชาวเมืองหานตานหมายพึ่งเกมเสี่ยงโชค ถึงขั้นเข้าสู้รบกับทหารรักษาพระองค์ในวัง บาดเจ็บล้มตายมากมาย ต่อมาลัทธิไร้ปรานีก่อการกบฏก่อน ผู้ลุกฮือทั่วแว่นแคว้นนับไม่ถ้วน”
“รัฐจ้าว…สิ้นแล้วเพคะ!”
เมื่อซ่างกวันวานเอ๋อร์เอ่ยถึงประโยคสุดท้าย นางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตางามตื่นตะลึง
ปกตินางเป็นคนรอบคอบ ไม่ตัดสินอะไรง่ายดาย แต่หากทำให้นางกล่าวเช่นนี้ ก็มีความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียว
นั่นคือรัฐจ้าวพินาศแล้วจริง ๆ
แต่ก็สมเหตุสมผล ราษฎรรัฐจ้าวก่อนหน้านี้กักตุนผ้าจ่าวเกาอย่างบ้าคลั่ง แต่สุดท้ายราคาผ้าจ่าวเกากลับตกต่ำถึงขีดสุด ทำให้ผู้คนล้มละลายนับไม่ถ้วน
จากนั้นราคาธัญพืชเพิ่มขึ้นวันละสามครั้ง พุ่งสูงทำลายสถิติไม่หยุด ราษฎรไม่มีทางซื้อหาได้เลย
ประกอบกับเกมเสี่ยงโชค การก่อกบฏทั่วหล้า หากจ้าวหวงจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้ เปลี่ยนร้ายกลายเป็นดี เช่นนั้นก็สมควรขึ้นชื่อว่าเป็นจักรพรรดิเพียงหนึ่งเดียวใต้หล้าอย่างแท้จริง