อู่จ้าวได้สดับ พระพักตร์งามสง่าก็ผุดรอยยิ้ม
นางตรัสชมเกาหยางว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีเกาช่างเป็นขุนนางผู้สามารถของเจิ้น ผู้เข้าใจเจิ้น ก็มีเพียงท่านเสนาบดีเกาเท่านั้น!”
“ข้าและใต้เท้าจิตใจสอดคล้อง เหตุใดต้องกังวลว่าจะสร้างการใหญ่ไม่ได้เล่า?”
“เจิ้นคิดเช่นนี้จริง ๆ!”
“ออกรบปราบซงหนู ขยายผลแห่งชัย ศึกครั้งนี้ เมื่อกวาดสายตาทั่วราชสำนัก ผู้ที่ทำให้เจิ้นรู้สึกมั่นใจได้ ก็มีเพียงท่านเสนาบดีเกาผู้เดียวเท่านั้น!”
อู่จ้าวมีสีหน้าจริงจัง ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
นางย่อมรู้ดีว่าเกาหยางสำคัญยิ่งนัก แต่ซงหนูก็เป็นปัญหาใหญ่ที่จัดการได้ยาก
หากไม่บดขยี้เผ่าซงหนูจนสิ้นฤทธิ์ มหาจักรวรรดิเฉียนก็ยากจะเป็นจ้าวพิภพ และจะถูกซงหนูคอยรังควานอยู่ร่ำไป!
อีกทั้งเกาเทียนหลงก็ใช่ผู้ใด แม้แต่เขาที่นำกำลังพลพร้อมอาวุธยุทโธปกรณ์ชั้นดีออกศึก ยังไม่สามารถเอาชนะได้ จนสุดท้ายเกาหยางต้องเป็นผู้คลี่คลายสถานการณ์
เช่นนั้นทั่วทั้งจักรวรรดิเฉียน ยังจะมีผู้ใดออกรบต้านซงหนูได้อีก?
คิดไปคิดมา อู่จ้าวก็ยังคงหมายตาตัวเกาหยาง
ทั่วใต้หล้าแคว้นเฉียน ผู้ที่นางอู่จ้าวจะฝากความหวัง และยินดีมอบกำลังทหารชั้นยอดให้ มีเพียงเกาหยาง!