อะไรนะ?
โถชะโต๊ะ!
งั้นรึ?
เกาหยางกระแอมเสียงใหญ่ทันที แล้วยกถ้วยซุปอัณฑะเสือขึ้นมาใหม่ เงยคอลงคำกลืนข้าบข้าบจนหมดสิ้น
พอดื่มเสร็จ เขาก็วางถ้วยเปล่าลงบนโต๊ะหิน ทำหน้านิ่งว่า "ต่อไปไม่มีครั้งหน้า"
ฉู่ชิงหลวนยิ้มแย้มปิดปาก รับถ้วยเปล่าไว้แล้วเอ่ยเบา ๆ "จ้า ข้าน้อยจดจำไว้แล้วเพคะ"
เกาหยางมองอาการของฉู่ชิงหลวนเต็มไปด้วยท่าทีเหมือนจะกินเขาให้หมดกระดูก ยิ่งรู้สึกเอวหน่วงแปลบ
ฉู่ชิงหลวนมองสีหน้าทุกข์ร้อนของเขา แล้วยิ้มหวานว่า "ท่านผัว ข้าน้อยล้อท่านเล่นเท่านั้น หาใช่ซุปอัณฑะเสือไม่ เห็นท่านช่วงนี้เหน็ดเหนื่อยนัก ข้าน้อยจึงเคี่ยวน้ำซุปบำรุงกำลังขึ้นมาเลี้ยงร่างกายของท่านเท่านั้นเอง"
หือ?
ใบหน้าเก๋าของเกาหยางขึ้นสีแดงระเรื่อ เขาว่าไปแล้ว ทำไมกินมาหลายครั้งคราวนี้รสชาติถึงได้เพี้ยนไป
ที่แท้ถูกเล่นงานเสียนี่
ฉู่ชิงหลวนถามต่อ "ข้อสอบคัดเลือกข้าราชการหกแขนง ท่านผัวคิดออกแล้วหรือยัง"
พอถึงเรื่องนี้เกาหยางก็เริ่มปวดหัวจับจิต
เขาส่ายหัวว่า "ยัง ยิ่งแขนงคำนวณยิ่งลำบาก ต้องสอบทั้งศาสตร์แห่งเลข ทั้งต้องไม่ยากเกินไป และต้องผูกกับราชการจริงด้วย ข้าคิดมาหลายวัน จนแทบจะหวีผมจนหงอกหมดแล้ว"
ยิ่งพูดยิ่งปวดศีรษะ เขายกมือขยี้ขมับ "แถมยังมีเรื่องมันฝรั่ง ต้องเร่งจัดการทดลองปลูกให้เร็วที่สุด ของสิ่งนี้หวงแหนยิ่งกว่ามันเทศ ทั้งขยายพันธุ์ สับชิ้น บังคับหน่อ หยอดเมล็ด แต่ละขั้นหาได้พลาดไม่"
"พลาดนิดเดียว ทั้งแปลงก็ต้องเน่าเปื่อย"
ฉู่ชิงหลวนได้ยินดังนั้น คิ้วขมวดมิด "น่ากลัวเช่นนั้นรึ?"
เกาหยางยิ้มเศร้า "มันเทศนั้นเป็นพืชทนทาน เอาลำต้นปักดินก็มีชีวิต แต่มันฝรั่งไม่ใช่เช่นนั้น"