สีหน้าของทุกคนตึงตัวขึ้นพร้อมกัน
“มันฝรั่งที่ผิวเป็นสีเขียว หรือตาหน่องออกเป็นสีเขียวนั้น ห้ามรับประทานเด็ดขาด”
“เพราะบริเวณที่เขียวนั้นจะมีสารพิษชนิดหนึ่ง ชื่อว่าโซลานิน หากรับประทานเข้าไปจะเกิดการเป็นพิษ เบาก็อาเจียนท้องร่วง หนักก็อาจถึงแก่ชีวิต เรื่องนี้ในอนาคตเวลาเผยแพร่ให้ชาวบ้านปลูก ต้องย้ำเตือนกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่อาจประมาทได้แม้เพียงครึ่งนิด”
โซลานิน
ทุกคนเพิ่งได้ยินนามนี้เป็นครั้งแรก แต่เกาหยางพูดด้วยความจริงจังยิ่งนัก ทุกคนจึงพร้อมใจกันจารึกสามคำนี้ไว้ในใจอย่างแน่นแฟ้น
สีหน้าอู่จ้าวเคร่งเครียด รีบเอ่ยถามว่า “ท่านขุนเกา แล้วจักป้องกันมันมิให้เป็นสีเขียวได้อย่างไร”
เกาหยางครุ่นคิดชั่วครู่แล้วว่า “ตอนปลูกต้องกลบดินให้หนาพอ ไม่ให้มันฝรั่งโผล่พ้นผิวดิน เมื่อเก็บเกี่ยวแล้วต้องเก็บรักษาไว้ในที่เย็นและร่ม ไม่ให้ถูกแดดจัด”
“ตราบใดที่ไม่เผชิญแสงสว่าง ก็ย่อมไม่เป็นสีเขียว”
อู่จ้าวพยักหน้า จารึกข้อนี้ไว้ในใจอย่างมั่นคง
“นอกจากนี้ มันฝรั่งยังมีข้อหนึ่งอีก นั่นคือความต้องการด้านดิน มันฝรั่งต้องการดินร่วนที่มีชั้นดินลึก หลวม และระบายอากาศได้ ย่อมให้ผลผลิตสูง หากเป็นดินเหนียว จะทำให้หัวเล็ก ผิดรูปทรงมาก และง่ายต่อการเน่า”
“ข้อนี้ก็สำคัญยิ่งนัก”
คำนี้ดังขึ้น
สายตาของทุกคนต่างจ้องมองเกาหยางพร้อมกัน
อู่จ้าวเอ่ยด้วยความแทบไม่เชื่อว่า “ท่านขุนเกา ข้อนี้ก็มาจากตำราด้วยหรือ”
“แม้กระทั่งเรื่องนี้ ท่านก็ยังทราบ”
ใบหน้าเก่าของเกาหยางแดงก่ำ เขาเองก็รู้ว่ามันฝรั่งนี้ไม่เคยปรากฏในมหาจักรวรรดิเฉียนมาก่อน แต่ตนกลับรู้รายละเอียดชัดเจนเช่นนี้ จึงก่อความตกตะลึงและความสงสัยแก่คนทั้งหลาย
แต่ก็หามีทางเลือกไม่
ดินชนิดใดที่ใช้ปลูกมันฝรั่ง ผลผลิตต่างกันสุดประมาณ
เรื่องนี้เขาต้องพูดออกมา
แต่เกาหยางนั้นเป็นผู้ใด หนังหนายิ่งกว่ากำแพงเมือง