"คุณชายใหญ่ คนตายแล้ว"
"ตายตาไม่หลับ"
เฉินเซิ่งคลานออกมาจากสุสานไหดินเผา เขาจ้องมองเกาหยาง น้ำเสียงหนักอึ้งยิ่ง
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนนิ่งเงียบไปชั่วขณะ
เกาหยางไม่ได้เอ่ยวาจา
เขาสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าหญิงชราผอมจนเห็นกระดูก แต่ท้องกลับป่องออก
เมื่อผนวกกับคำพูดสุดท้ายของนาง ข้อสันนิษฐานของเขาก็ได้รับการยืนยัน
ยามที่ผู้คนหิวโหยถึงขีดสุด จะกินทุกสิ่งที่กินได้ หากไม่มีธัญญาหาร ก็จะกินเปลือกไม้ กินหญ้าป่า แม้แต่เปลือกไม้ยังแทะจนหมด ก็จะกิน... ดินกวนอิม!
สิ่งที่เรียกว่าดินกวนอิมนั้น เป็นดินเหนียวชนิดหนึ่งที่มีแร่ดินขาวเป็นส่วนประกอบหลัก จะใช้ประทังความหิวก็ต่อเมื่อหิวโหยถึงขีดสุดเท่านั้น
แต่ดินชนิดนี้ ร่างกายมิอาจย่อยได้เลย เมื่อเข้าไปในลำไส้ ก็ยากจะขับถ่ายออกมา แม้แต่โอสถวิเศษก็มิอาจเยียวยาได้
ดังนั้นหลังจากคนตาย ท้องจึงป่องโตออกมา
เมื่อใต้หล้าประสบภัยพิบัติ ราษฎรมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ซากศพเช่นนี้จะปรากฏอยู่ตามริมทาง มองดูคล้ายถูกอัดจนตาย แต่แท้จริงแล้วถูกความหิวโหยคร่าชีวิต
ทั้งสภาพตอนตายยังทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง
ผู้คนมักกล่าวว่ามีชีวิตอยู่ไม่ไหวแล้ว ต้องกินดิน ก็มีที่มาจากสิ่งนี้ เพียงแต่ความหมายนั้นต่างกัน
สิ่งที่หญิงชรากินคือดินโคลน ซึ่งเลวร้ายยิ่งกว่า แต่ท้ายที่สุดนางตายเพราะความหิวโหย หรือตายเพราะความสิ้นหวังเกินไป เรื่องนี้ไม่มีใครรู้
แต่มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
ลวี่หลัวยกมือปิดปาก ดวงตางามคู่หนึ่งแดงก่ำไปนานแล้ว
นางมองดูเกาหยาง ห้วใจพลันหดหู่ น้ำตาที่หางตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย นางถามด้วยความไม่เข้าใจว่า "คุณชายใหญ่ เหตุใดใต้หล้าจึงมีจารีตอันเลวร้ายเช่นนี้?"
เกาหยางมองดูนาง เสียงถอนหายใจดังก้องในป่าเขาที่ว่างเปล่า
"เมื่อกำลังการผลิตต่ำ ปริมาณผลผลิตธัญญาหารย่อมมีจำกัด เมื่อราษฎรประสบภัยธรรมชาติบ่อยครั้ง สงคราม ก็จะดำรงชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้"