บนภูเขาหวากว้านนั้น เงียบสงัดไร้เสียง
มีเพียงเสียงของซ่างกวันวานเอ๋อร์ที่ดังก้องไปมา
ยิ่งนางเห็นมากเท่าใด ก็ยิ่งรู้สึกสิ้นไร้หนทางมากเท่านั้น
คำพูดของหญิงชรานั้น ราวกับมีดที่กรีดแทงหัวใจของนาง
ตระกูลใหญ่รวบรวมที่ดิน แว่นแคว้นต่างๆ จ้องตาเป็นมัน อ๋องชายแดนตั้งป้อมปราการ เจ้าของที่ปล่อยเงินกู้ ทุกหนทุกแห่งเกิดภัยพิบัติใหญ่บ่อยครั้ง ผู้คนเดือดร้อนหาความสงบมิได้!
ในเมืองซุยหยาง สุสานโอ่งกักขังคนชราเช่นนี้ ยังคงสืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้!
นางจะทำอะไรได้?
แล้วจะทำอะไรได้เล่า?
ซ่างกวันวานเอ๋อร์มีสีหน้าเลื่อนลอย นางไม่เคยหาคำตอบของคำถามนี้ไม่ได้มาก่อน
ขณะนั้น
เกาหยางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขาเบาๆ ปัดฝุ่นบนตัวออก จัดรอยย่นบนเสื้อผ้าให้เรียบ
"ครั้งหนึ่ง ข้าน้อยเองก็เคยเป็นเช่นท่านเช่นกัน"
"ภายหลังจึงพบว่า จิตใจคนเราซับซ้อนเกินจะคาดถึง การคิดเช่นนี้ช่างเหนื่อยหนัก มีแต่จะทำให้ตนเองตกอยู่ในวังวนแห่งความคิดไม่รู้จบ"
"ยามนี้ข้าน้อย แตกต่างจากท่านซ่างกวันอย่างสิ้นเชิง แต่ในใจกลับโล่งโปร่งขึ้นมาก เพราะข้าน้อยมักจะใช้วิธีตรงไปหน่อย รุนแรงหน่อย!"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ฟังแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
ตรงไปอีกนิด?
รุนแรงอีกหน่อย?
"ท่านเกา นี่หมายความว่าอย่างไร?"
เกาหยางจ้องมองซ่างกวันวานเอ๋อร์ กล่าวเสียงเรียบ "ใครทำให้ข้าน้อยไม่พอใจ ข้าน้อยก็จะทำให้คนผู้นั้นไม่พอใจเช่นกัน!"