ภายในตำหนักหนังสือ ประตู shut แน่นหนา
แต่เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดราวระฆังทองของเหยียนเจิง กลับทะลุผ่านประตูหนานั้นเข้ามา ทีละคำ ทีละประโยค ชัดเจนไม่ขาดตอน
“ฝ่าบาท กระหม่อมวันนี้ขอถามสักคำ — เกาหยางพิชิตซีเหอ ขยายดินแดนพันลี้ ควรค่าแก่โลงศพหนึ่งใบหรือไม่?”
“เกาหยางรักษาฉางอัน คุ้มครองราษฎรนับล้าน ควรค่าแก่โลงชั้นนอกหนึ่งใบหรือไม่?”
“เกาหยางถวายแผนอันชาญฉลาด ช่วยชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วน ควรค่าแก่ศิลาจารึกหนึ่งแผ่นหรือไม่?!”
“เมื่อนายล่าจบ ย่อมฆ่าสุนัขล่าเนื้อ ต้มกินเสีย — ธรรมเนียมนี้มีมาแต่โบราณ แล้วต้มก็ต้มเถิด แต่ไยต้องแย่งชิงแม้กระทั่งเกียรติยศหลังความตาย? ฝ่าบาททรงทำเช่นนี้ มิทำให้เหล่าผู้มีคุณความดีใต้หล้าหัวใจเย็นชาหรือ?! มิทำให้ปากกาประวัติศาสตร์รุ่นหลังถ่มน้ำลายรดหรือ?!”
อู่จ้าวประทับบนบัลลังก์มังกรอันกว้างใหญ่ เบื้องหน้ามีหนังสือฎีกาพับหนึ่งวางอยู่ พู่กันแดงห้อยค้างกลางอากาศ เนิ่นนานไม่ยอมจรดลง
เหยียนเจิงผู้นี้ เอ็ดตะโกนได้หยาบคายจริงๆ!
เสี่ยวหยวนยืนอยู่ข้างกาย ฟังแล้วใจสั่นระรัว อดไม่ได้ที่จะกระซิบเบาๆ “ฝ่าบาท… พวกเขายังไม่ไป กลับ… กลับด่ายิ่งกว่าเดิมอีก”
“เราน่ะได้ยินอยู่”
อู่จ้าวค่อยๆ วางพู่กันแดงลง ยกชาอุ่นข้างกายขึ้น จิบเบาๆ
“แต่ว่าที่เขาด่านั้น ก็ดีไปอย่าง แม้เราจะรู้สึกแปลกใจบ้าง แต่หากคิดให้ละเอียด… ก็เป็นเรื่องปกติ”
เสี่ยวหยวนได้ยินแล้ว อึ้งงันเงยหน้าขึ้น
สายตาอู่จ้าวทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับทะลุกำแพงวัง เห็นเมืองฉางอันที่กำลังคึกคักวุ่นวาย
“หนึ่งสองปีมานี้ มหาจักรวรรดิเฉียนเกิดเรื่องมากมายเพราะเกาหยาง ชัยชนะครั้งใหญ่ที่เหอซี ศึกป้องกันฉางอัน ลดส่งเสบียงที่หลินเจียง ดินปืน ดาบโม่… เรื่องแล้วเรื่องเล่า ภารกิจแล้วภารกิจเล่า อันไหนเล่าที่มิใช่คุณความดีอันยิ่งใหญ่?”