ได้ยินวาจานี้ เกาหยางก็สะท้านกาย จิตใจพลันฮึกเหิมขึ้นมา
เขาก้าวออกมาในบัดดล
“ฝ่าบาท กระหม่อมอยู่ที่นี่!”
เมื่อเกาหยางก้าวออกมา เหล่าขุนนางต่างเบิกตากว้างจ้องมองเกาหยาง
ก่อนหน้านี้พวกเขาได้ยินข่าวว่า อู่จ้าวมีพระประสงค์จะยกทัพบุกซงหนู และครั้งนี้เกาหยางจะร่วมทัพไปด้วย
ทั้งเกาหยางยังคัดเลือกทหารองครักษ์ส่วนตัวในกองทัพอย่างเข้มงวดยิ่งนัก!
แต่พวกเขาหาได้ใส่ใจไม่ คิดว่าเป็นเพียงการข่มขวัญซงหนูเท่านั้น
คาดไม่ถึง!
อาจือ เจ้าเล่นจริงสินะ!
หลู่เหวิน ชุยซิงเหอ และคนอื่น ๆ มีแววตาสับสน
อู่จ้าวตรัสว่า “ครั้งนี้ เกาอ้ายชิง เจ้าจงนำแปดร้อยคนของเจ้า ร่วมทัพกับติ้งกั๋วกงออกศึก!”
“หากซงหนูยังคงโอหังเกเร เกาอ้ายชิงอาจใช้แผนพิษตามสถานการณ์ โดยไม่ต้องคำนึงถึงวิถีทางใด”
เกาหยางเห็นดังนั้นจึงกล่าวเสียงดัง
“พ่ะย่ะค่ะ!”
“ฝ่าบาททรงวางพระทัยได้!”
อู่จ้าวทอดพระเนตรใบหน้าของเกาหยาง ความเยือกเย็นบนใบหน้าพลันจางลงเล็กน้อย
ไม่รู้เพราะเหตุใด แม้เกาหยางจะอายุยังน้อย ทว่าเพียงมีเขาติดตาม พระหทัยของนางก็คล้ายจะสงบมั่นคงขึ้นมา
นี่ดูเหมือนจะเป็น...ความปลอดภัยในจิตใจ?
“...”
ราชโองการประกาศออกไปแล้ว
ทหารรักษาพระองค์ขี่ม้าศึก นำพระบัญชาของอู่จ้าวไปติดประกาศกลางถนนสายหลัก กระจายไปทั่วทุกตรอกซอย
ผู้คนในฉางอันพากันห้อมล้อมตามถนนหนทางจนแน่นขนัด ต่างมีสีหน้าสะเทือนใจ
“เมื่อครั้งอดีต ฉานอวี๋แห่งซงหนูเกือบจับกุมองค์ปฐมจักรพรรดิของเราได้ที่เนินไป๋เติง เรื่องนี้เป็นความอัปยศอดสูยิ่งนัก วันนี้...ในที่สุดก็ถึงวันที่ได้ล้างแค้น!”