แม้ในใจของเซี่ยอันหรานจะยังฝังใจไม่ลืม แต่เผชิญหน้ากับคำสั่งของเกาหยางที่ไร้ซึ่งข้อโต้แย้ง นางก็ไม่กล้าแม้แต่จะแสดงความกังขาออกมา
เรื่องการวัดส่วนลึกส่วนบางเช่นนี้ นางยังรู้ตัวดี
ไม่ช้า.
เซี่ยอันหรานถือพัสดุออกจากจวนติ้งกั๋วกงไป
"คุณชายใหญ่ นายหญิงใหญ่แห่งสกุลเซี่ยดูท่าจะยังไม่เชื่อใจท่านนัก"
"ของสิ่งนี้ จะสำเร็จจริงหรือเพคะ"
ลวี่หลัวยืนข้างกายเกาหยาง เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง
ไม่ต้องพูดถึงเซี่ยอันหราน แม้แต่นางเองยังรู้สึกว่าไม่อาจเชื่อเหตุผล ผ้าทอเพียงชนิดเดียวจะชุบชีวิตให้สถานอาบอบนวดหลวงหมายเลขหนึ่ง แหล่งสุรานารีอันมหึมา กลับคืนสู่ความรุ่งเรืองอีกครั้งได้?
เป็นไปได้อย่างไรกัน!
"ย่อมสำเร็จ!"
"ลวี่หลัวเจ้ายังเยาว์วัยนัก เจ้าไม่เข้าใจเลยว่าสิ่งนี้มีฤทธิ์สังหารบุรุษเพียงใด ยิ่งต่อบุรุษที่โลภในกามเนื้อยิ่งนัก!"
เกาหยางยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ แล้วเอ่ยว่า
"แล้วคุณชายใหญ่ทราบได้อย่างไร"
ลวี่หลัวแสดงสีหน้างุนงง
"เพราะข้าก็เป็นบุรุษนี่นา และยังเป็นบุรุษที่โลภในกามด้วย!"
"มิฉะนั้นข้าจะรู้ได้อย่างไร"
เกาหยางเอ่ยด้วยสีหน้าเต็มเปี่ยมด้วยเหตุผล
ลวี่หลัว "……"
และในขณะนั้นเอง
นอกเรือนดังเสียงฝีเท้ารีบร้อนแต่เบาหวิว
"อ๋องเฉียนเสด็จอยู่หรือไม่เพคะ"
"ฝ่าบาทมีรับสั่งเรียกเข้าเฝ้าด่วน!"
ไม่ช้า.
เสี่ยวเหยียนเดินเข้ามาถึงประตูเรือน เสียงสั่นเครงด้วยความตึงเครียดเล็กน้อย