ช่วงเวลาเดียวกัน
สถานอาบอบนวดฮองเจียอี้เฮ่า หอชั้นในด้านหลัง
เมื่อเซี่ยอันหรานผลักประตูก้าวเข้ามา ภายในห้องมีเหล่าช่างฝีมือระดับแนวหน้าผู้เป็นหัวใจของสถานอาบอบนวดกว่าสิบคนนั่งล้อมวงกันอยู่
เมื่อเห็นเซี่ยอันหรานกลับมา สายตาทุกคู่พรั่งพรูเข้ามาพร้อมกันราวกับคนจมน้ำที่ได้จับฟางเส้นสุดท้าย
"พี่เซี่ย เป็นอย่างไรบ้าง ได้พบอัครมหาเสนาบดีเกาหรือไม่"
หญิงสาวชุดม่วงผู้มวยผมทรงเฟยเซียน คิ้วขมวดเศร้าเป็นผู้เปิดปากก่อน นางใช้ชื่อเล่นว่าหลิวอวิ๋น เป็นปรมาจารย์พิณฉินชั้นเลิศอันดับหนึ่งของสถานอาบอบนวด และยังเป็นหนึ่งในคนเก่าไม่กี่คนที่ยังยึดมั่นอยู่จวบจนบัดนี้
"เออ"
"ข้าได้พบอัครมหาเสนาบดีเกาแล้ว"
เซี่ยอันหรานกวาดสายตามองทั่วทุกคน แล้วตอบ
คำพูดดังขึ้น
ใบหน้าของเหล่าสตรีต่างเบ่งบานด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจ
"ด้วยปัญญาอันล้ำของอัครมหาเสนาบดีเกา แม้ซงหนูยังไม่ติดใจอะไร ความลำบากเล็ก ๆ ของสถานอาบอบนวดราชวงศ์หมายเลขหนึ่งจะเป็นอะไรได้"
ช่างฝีมือระดับแนวหน้าอีกผู้หนึ่งในชุดกระโปรงรัดรูปสีเหลืองไข่เป็ด รูปร่างสง่างาม เอ่ยขึ้นทันทีด้วยใบหน้าแจ่มใส
เกือบจะชั่วพริบตา บรรยากาศเชิดชู่ที่ครอบงำกลับถูกกวาดล้างหายสิ้น
"พี่เซี่ย อัครมหาเสนาบดีเกาให้กลยุทธ์แยบยลอะไรมา"
"ข้าเดาว่าต้องน่าทึ่งยิ่งนักแน่!"
ฉับ!
สายตามากมายมารวมกันที่ตัวเซี่ยอันหราน
เซี่ยอันหรานรู้สึกศีรษะชาซู่ เมื่อตระหนักถึงแรงกดดันมหาศาล
นางรู้ดีว่า บัดนี้หัวใจของคนในสถานอาบอบนวดฮองเจียอี้เฮ่าไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมาเพียงใด เหตุที่ยังไม่มีผู้จากไป ก็เพราะทุกคนยังคอยแผนพิษของเกาหยางอยู่เท่านั้น
แต่กลับ...
เซี่ยอันหรานกัดฟันแน่น
ช่างเถอะ!
จะตายก็ตาย!
อัครมหาเสนาบดีเกาลงมือเช่นนี้ ย่อมมีเหตุผลของท่านอยู่แล้ว!
เซี่ยอันหรานเดินตรงไปยังโต๊ะกลมตรงกลาง วางห่อผ้าในมือลงอย่างเบามือ แล้วมองทุกคนเอ่ยว่า
"วิธีการของอัครมหาเสนาบดีเกา อยู่ ณ ที่นี้"
ฉับ!
ทุกคนรู้สึกจิตใจเปล่งประกาย สายตาจดจ่ออยู่ที่ห่อผ้านั้น