คำกล่าวนี้ปรากฏขึ้น
ผู้คนรอบข้างล้วนมีสีหน้างุนงงสุดขีด จ้องมองไปยังเกาหยางซึ่งกำลังขีดเขียนสูตรคำนวณอันแน่นขนัดเต็มพื้น
แม้พวกเขาจะฟังไม่เข้าใจ ทว่าชั่วขณะนี้กลับรู้สึกราวกับว่ามันมีเหตุผลยิ่งนัก
"พี่ใหญ่ เช้าลงหน่อยเถิด สมองของน้องโง่ผู้นี้จดจำไม่ทัน อะไรคือ x, y, z พี่ใหญ่พูดช้าๆ หน่อย!"
เกาฉางเหวินร้อนใจ
สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เขาชื่นชอบความรู้สึกที่ฟังไม่เข้าใจ กระทั่งฟังไปพลางอยากนอนหลับ ทว่ากลับรู้สึกลึกซึ้งในสูตรการแก้ปัญหาเช่นนี้
หากพูดออกไป เช่นนั้นพวกผู้เฒ่าสำนักโมซิสที่ก่อนหน้านี้โต้แย้งตนอย่างดุเดือด จะต้องคุกเข่าให้เขาเป็นแน่!
ฉากอวดเบ่งเช่นนี้ เขาจำต้องได้ออกหน้าเสียหน่อย
เกาหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "ไม่เป็นไร อีกประเดี๋ยวพี่ใหญ่จะเรียบเรียงให้เจ้าดูอีกครั้ง เขียนลงบนกระดาษ เจ้าก็จะเข้าใจ"
"นี่หาใช่เรื่องใหญ่อันใด"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์อยู่ ณ ที่นี้ เขาจำต้องประคับประคองเกาฉางเหวินให้ดี บ่อน้ำพุร้อนคืนนี้ เขาไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำลาย
"พี่ใหญ่ ช่างดียิ่งนัก"
เกาฉางเหวินซาบซึ้งเต็มใบหน้า
อู่จ้าวค่อนข้างตกตะลึง ตรัสกับเกาเฟิงว่า "ขุนนางเกา ประเพณีครอบครัวของจวนติ้งกั๋วกงสามัคคีเช่นนี้มาตั้งแต่เมื่อใด"
เกาเฟิงมีสีหน้าขัดเขิน ส่ายศีรษะ
ประเด็นนี้ เขาอยากรู้ยิ่งกว่าใคร...
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย สังเกตพบความผิดปกติบางอย่าง
เกาหยางเฝ้ามองซ่างกวันวานเอ๋อร์มาตลอด จึงรีบเอ่ยขึ้นว่า "วิธีการแก้ปัญหานี้ใช้ประโยชน์จากประสิทธิภาพของยาที่แตกต่างกัน แปลงเป็นการให้ยาแบ่งหลายครั้งที่ยืดหยุ่นขึ้น พร้อมทั้งรักษาระดับความเข้มข้นของยาในเลือดอย่างต่อเนื่อง"