สิ้นคำพูด สีหน้าผู้คนล้วนละเอียดอ่อนยิ่งนัก
อู่จ้าวพลันหน้าแดงระเรื่อ
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็มิอาจสงบนิ่งได้อีก
ชั่วขณะนั้น สิ่งห่อหุ้มงดงามของวิทยาศาสตร์ก็พังทลายลงกัมปนาท และกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
แม้ฟังดูราวกับเป็นทฤษฎีประหลาด แต่วาจานี้กลับออกจากปากเกาหยาง พวกนางกลับเชื่อสนิทใจยิ่งนัก
เกาหยางกล่าวต่อว่า “แม้หนทางวิทยาศาสตร์จะฟังดูเหลวไหลอยู่บ้าง แต่ฝ่าบาท ท่านซ่างกวัน และท่านปู่ เหตุใดไม่ลองนึกภาพในห้วงคำนึงสักครั้งเล่า”
“เช่นกระหม่อมเป็นตัวอย่าง กระหม่อมเสนอวิธีหยอดยาทางทวาร ซึ่งเป็นวิธีทางวิทยาศาสตร์ สามารถช่วยให้ทั้งสองรอดชีวิต องค์หญิงแห่งมหาจักรวรรดิฉินผู้รักใคร่กระหม่อมตรัสว่าเหลวไหลสิ้นดี แม้นางจะไม่เชื่อ แต่เมื่อคิดว่าเป็นครั้งสุดท้าย จวนจะสิ้นใจแล้ว นางก็ยังคงว่านอนสอนง่ายให้ความร่วมมือกับกระหม่อม เพียงแต่ในใจนั้นคับข้องผิดหวังอยู่บ้าง”
“ส่วนศิษย์พี่ใหญ่ผู้เปรียบเสมือนผู้อาวุโสมาโดยตลอด ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตนเอง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ปากพร่ำสาปแช่งว่าไร้ยางอาย หน้าด้านไร้ยางอาย ครั้นกระหม่อมลงมือกับนาง สีหน้าของศิษย์พี่ใหญ่ก็เปลี่ยนไป จากคำด่าทอแค้นเคืองกลายเป็นตะลึงงัน จากนั้นก็หวาดกลัว และสุดท้าย…ทั้งสองก็รอดชีวิต”
“เมื่อคิดเช่นนี้ จะมิใช่ทำลายข้อจำกัดของปมเลือกนี้ได้หรือ?”
ระหว่างที่เกาหยางพูดนั้น เปี่ยมด้วยความมั่นใจยิ่งนัก
ชั่วขณะนั้น จินตนาการของเขาไร้ขอบเขต ประหนึ่งว่าเขากำลังทายาให้ทั้งสองคน ช่วยชีวิตของทั้งสองนางอยู่!
อู่จ้าวตะลึงงันไปสิ้น
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ตะลึงงันไปสิ้น
เกาเทียนหลง เกาเฟิง เกาหลินย่วน ล้วนตะลึงงันไปสิ้น
ชั่วพริบตาถัดมา แทบจะเป็นไปโดยมิได้นัดหมาย หลายคนพลันยกมือกุมบั้นท้ายของตนโดยไม่รู้ตัว
“ฝ่าบาท วิธีการของกระหม่อมเป็นเช่นไรบ้าง?”
เกาหยางมีสีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง เอ่ยถามขึ้นโดยพลัน
ดังสุภาษิตที่ว่า ผู้ใดไม่กระดากอาย ผู้อื่นก็จักเป็นฝ่ายนั้นเอง
ดังนั้น อู่จ้าวจึงตกอยู่ในความอับอายอย่างใหญ่หลวง จักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่หนึ่งนาง ก็พลันประสบความตายทางสังคมเช่นกัน