"หยางเอ๋อร์ เจ้าแน่ใจหรือว่าจะใช่นามรองนี้? นามนี้ไม่เป็นมงคลเลยนะ!"
เกาเทียนหลงจ้องมองเกาหยาง แววตาฉายแววสะเทือนใจ
เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูด
"หากเป็นนามอื่น ข้าผู้เฒ่าก็จะตามใจเจ้า แต่นามนี้พอประกาศออกไป เกรงว่าทั่วทั้งเมืองฉางอันหรือแม้แต่เจ็ดแคว้นจะต้องด่าว่าข้าผู้เฒ่าหน้าด้านหนาเป็นแน่!"
"ท่านปู่ จะเกินจริงถึงเพียงนั้นเชียวหรือ หลานเห็นว่านามนี้ดีแท้"
"เอาตามนี้เถิด"
เกาหยางยืนกรานหนักแน่น ตอบย้ำอย่างมั่นใจ
ชั่วขณะนั้น เกาเทียนหลงก็นิ่งเงียบ
ยามนี้ เขารู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ไม่น่ามอบสิทธิ์เลือกให้เกาหยางเลย
เขายังไม่ละความพยายาม เอ่ยว่า "เช่นนี้ ข้าผู้เฒ่าคิดเพิ่มให้เจ้าอีกสักสองนาม เผื่อเจ้าจะเห็นว่านามที่ข้าผู้เฒ่าประทานให้นั้นดีกว่าเล่า?"
ทันทีที่สิ้นเสียง เกาหยางก็นึกถึงตัวอย่างของเกาเทียนหลงขึ้นมาทันที "หยาง" สื่อถึงแสงอาทิตย์ แสงอาทิตย์นั้น "ร้อนนัก" ตัวอย่างนี้ช่างสยดสยองเสียจริง!
เกาเฟิงมองไปยังเกาเทียนหลง เอ่ยขึ้นว่า "ท่านพ่อ ความรู้ทางอักษรของท่านก็พอเถอะขอรับ 'ร้อนนัก' ออกมา ต่อให้ใครเลือกเองได้ ก็ไม่ยอมให้ท่านประทานนามรองให้หรอก"
"นี่มันอะไรกัน!"
เกาเทียนหลงจ้องมองกลับไปอย่างเย็นชา ว่า "ข้าผู้เฒ่าฟังน้ำเสียงเจ้าแล้ว ดูเหมือนเจ้าจะไม่พอใจนักนะ!"
"ว่าไง นามรอง 'โฮ่วจ้าย' ที่ข้าผู้เฒ่าตั้งให้เจ้า ไม่เพราะหรือ?"
น้ำเสียงของเกาเฟิงอ่อนลงทันที "เดิมทีจะเป็น 'ต้าเกิน' แต่เคราะห์ดีที่ตอนนั้นท่านปู่ยังพอมีความรู้เข้าไปห้ามท่านพ่อไว้ มิฉะนั้นไม่อยากคิดเลย ข้าน้อยไม่อยากคิดจริง ๆ"