เรือนหลัง สวนเล็ก
ใต้ร่มไม้ มีเก้าอี้ผ้าใบสามตัวเอนกายอยู่ด้วยกันอย่างเกียจคร้าน ด้านหน้าเก้าอี้แต่ละตัวมีอ่างไม้ใส่น้ำร้อน แช่เท้าเหม็นเปรี้ยวจนหายเมื่อยล้า ด้านข้างยังมีสาวใช้ในจวนคอยนวดผ่อนคลายอย่างสบายอารมณ์
“น้ำเย็นลงหน่อยแล้ว เติมน้ำร้อนให้ข้าหน่อย”
เสียงของเกาเทียนหลงดังขึ้น
“เจ้าค่ะ ท่านกั๋วกงผู้เฒ่า!”
สาวใช้ด้านข้างรีบทำตาม เมื่อน้ำร้อนไหลลงอ่างไม้ ในหน้าเกาเทียนหลงก็ปรากฏรอยยิ้ม
จากนั้น เกาเทียนหลงก็หันไปทางเกาหยาง เอ่ยปากว่า “ฝ่าบาทเพิ่งมีรับสั่งลงโทษขุนนางฉ้อราษฎร์อย่างเข้มงวด ย่อมต้องหาตัวอย่างมาลงโทษสักสองสามคน เจ้ามั่นใจหรือว่าพิธีสวมหมวกผู้ใหญ่จะจัดอย่างใหญ่โตเอิกเกริก?”
เกาหยางเคลิบเคลิ้มกับการนวดพิเศษจากลวี่หลัว เอ่ยเสียงเรียบว่า “หลานก็แค่ชอบความคึกคัก ท่านปู่อย่าได้กังวล วิธีการลงโทษขุนนางฉ้อราษฎร์นี้ก็เป็นฝีมือหลานเอง”
“ฝ่าบาทจะหาตัวอย่างมาลงโทษเช่นไร หลานก็มีบุญคุณช่วยชีวิตฝ่าบาท ตราบใดที่หกรัฐยังไม่ดับสูญ ไม่มีทางจับหลาน”
“อีกอย่าง หลานจัดพิธีสวมหมวกผู้ใหญ่อย่างเอิกเกริก ขุนนางทั้งหลายมาแสดงความยินดีด้วยใจจริง นี่ก็สมเหตุสมผลยิ่ง ใครจะปริปากพูดอะไรได้?”
เกาเทียนหลงเอ่ยเสียงราบเรียบว่า “แต่ปัญหาอยู่ที่จวนติ้งกั๋วกงของเรามีฐานะสูงส่งอยู่แล้ว เจ้ายังได้รับความไว้วางพระทัยจากฝ่าบาท ทั้งยังเป็นเจ้ากรมครัวเรือนแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนที่ยังไม่ทันสวมหมวกผู้ใหญ่ หากจัดงานใหญ่ เกรงว่าทั้งเมืองฉางอันคงตื่นตะลึง”