ลวี่หลัวมุมปากกระตุก จ้องมองเกาหยาง
จวนสกุลชุย สวี่เซียง กระทั่งแม่ทัพใหญ่ทหารม้าไก่หวังจง ยวี่สื่อต้าฟูเหยียนเจิง...
หากกล่าวถึงผู้ที่น่าตกใจที่สุด เห็นจะเป็นองค์หญิงใหญ่แคว้นฉู่ พึงรู้ว่าฉู่พ่ายศึกยับเยิน ก็เพราะเกาหยางลงมือเอง และองค์หญิงรองแคว้นฉู่ยังหมั่นไประบายอารมณ์อยู่เนืองๆ...
แม้องค์หญิงใหญ่แคว้นฉู่ ก็เคยถูกเกาหยางล่วงเกิน เช่นนี้ยังต้องส่งบัตรเชิญไปอีกหรือ...
ในห้วงคิดของลวี่หลัว กระทั่งภาพสีหน้าตกตะลึงและตื่นตระหนกหลังจากพวกเขาได้รับบัตรเชิญก็พลันปรากฏ
นางเพิ่งค้นพบว่า เกาหยางนั้นใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายในสิ่งที่ควรใช้ แต่กลับมัธยัสถ์ในสิ่งที่ควรออม นี่มิได้ปล่อยผู้ใดรอดสักคน!
"คุณชายใหญ่ หากพวกเขาคิดร้ายขึ้นมา จะทำอย่างไรเจ้าคะ"
เกาหยางจ้องลวี่หลัว เอ่ยว่า "คิดร้ายน่ะดีที่สุด ดีที่สุดก็พวกเขาส่งของขวัญหนักๆ มา แล้วยื่นฎีกากล่าวโทษข้าน้อย นี่แหละถูกใจข้ายิ่ง"
"ข้าน้อยกราบทูลฝ่าบาทล่วงหน้าแล้วว่าจะแทรกซึมเข้ากลุ่มขุนนางฉ้อฉล รับของขวัญก่อนส่งรายชื่อต้องสงสัย ป้องกันไว้ชั้นหนึ่งแล้ว ยังต้องกลัวอะไรอีก พิธีสวมกวานจัดได้ยิ่งใหญ่เพียงใด ก็จงจัดไป!"
"พิธีสวมกวานครานี้ มีเพียงหลักการเดียว สับคอไป รับเงินไป เน้นยุทธการตกปลาบังคับใช้กฎหมาย!"
ลวี่หลัว: "..."
เฉินเซิ่ง: "..."
ทั้งสองจ้องเกาหยาง นิ่งงันไปชั่วขณะ
แผนชั่วร้ายของเกาหยาง สร้างความตกตะลึงแก่พวกเขาอย่างแท้จริง...
"คุณชายใหญ่ บ่าวขอถามอีกสักคำเถิด ท่านต้องการเงินมากมายถึงเพียงนี้..."
จู่ๆ ลวี่หลัวก็เอ่ยเสียงเบา สีหน้าระแวดระวัง