ชั่วขณะนั้น
อู่จ้าวกับเสี่ยวหยวนเงยหน้าขึ้นพร้อมกันเกือบจะทันที สายตาเฉียบคมดุจสายฟ้าแทงทะลุไปยังประตูห้องโถง!
โอกาส!
มาแล้ว!
อู่จ้าวสูดลมหายใจเข้าลึก กดอารมณ์ที่ปั่นป่วนในใจลง น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "นำขึ้นมา!"
มหาดเล็กคนหนึ่งคลานกลิ้งเข้ามา มือทั้งสองยกม้วนหนังแกะหยาบกร้านขึ้นสูง หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
อู่จ้าวรับม้วนหนังแกะมา คลี่ออก
เพิ่งอ่านไปเพียงไม่กี่บรรทัด ใบหน้าก็พลันมืดครึ้มลงทันที นิ้วที่กำม้วนหนังแกะค่อยๆ เกร็งแน่นขึ้นทีละข้อ!
"ข้าคือเหยี่ยวผู้ครองทุ่งหญ้า รับพรจากเทพยดาฟ้าดินปกป้องคุ้มครองดินแดนเหนือ เผ่าทั้งหลายล้วนยอมสยบ เกียรติภูผาเกรียงไกร ได้ยินว่าเจ้าเป็นสตรีแอบนั่งบัลลังก์มังกร สตรีเป็นใหญ่ย่ำยีระเบียบปฐพี บิดเบือนธรรมเนียมบรรพบุรุษแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน เลื่องลือไปทั่วหล้า ใครในใต้หล้าก็ดูแคลน! เจ้าอยู่ลำพังในวังหลวงลึก ยามราตรีสงัดวิเวก หาได้รู้สึกเปล่าเปลี่ยวไม่? ทั้งที่กอดหมู่ชายบำเรอหน้าตาคมคายเพียงผิวเผิน จะเข้าใจรสชาติของบุรุษแท้แห่งทุ่งหญ้าได้เล่า?"
"ข้า คือ บุรุษแท้ที่เทพยดาส่งลงมา กระดูกกล้ามเนื้อแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า น้ำใจทะยานสู่เมฆา สตรีงามแห่งทุ่งหญ้าต่างแย่งกันปรนนิบัติก็ยากจะเติมเต็มความแกร่งกล้า เจ้าแม้สวมอาภรณ์จักรพรรดิ เป็นฮ่องเต้แห่งมหาจักรวรรดิเฉียน แต่ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกขังในกรง แสร้งสำแดงอำนาจบารมีช่างเหนื่อยหน่ายเพียงใด? มิสู้ปลดมงกุฎอันน่าหัวเราะนั้นเสีย แล้วหันมาสู่ทุ่งหญ้าของข้า ข้าจะรับเจ้าเป็นฮองเฮาองค์ใหญ่ อยู่เคียงข้างข้ายามเช้าค่ำ สอนเจ้าให้รู้จักรสชาติอันหฤหรรษ์ ดีกว่าอยู่ในวังหลวงอันเวิ้งว้างแสร้งสง่างามเป็นไหน ๆ!"