พระราชวัง.
ตำหนักหนังสือ.
“ฝ่าบาท!”
“หม่อมฉันได้ยินว่าในราชสำนักและภายนอก ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์นโยบายใหม่เป็นอันมาก ถ้อยคำหยาบหยาม บาดหูเหลือเกิน!”
“แต่พวกเขาไม่เข้าใจฝ่าบาท หม่อมฉันกลับรู้ดีว่าฝ่าบาททรงมุ่งมั่นฟื้นฟูแผ่นดิน ทรงปรารถนาจะสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ กฤษฎีกาที่เป็นประโยชน์ต่อชาติและราษฎรเช่นนี้ ต่อให้มีอุปสรรคมากเพียงใด ก็ควรปฏิบัติ หม่อมฉันพร้อมเป็นทัพหน้ารับใช้ฝ่าบาท เพื่อชาติบ้านเมือง!”
ชุยซิงเหอก้าวเข้าตำหนักหนังสือ พลางขับคำสรรเสริญอย่างเร่าร้อนยิ่ง.
แทบจะเป็นการท่องคำตอบจากต้นฉบับ.
การมาในครั้งนี้ สิ่งที่ต้องการคือการยกยออู่จ้าว ให้เห็นถึงความทุ่มเทของตน และทำให้อู่จ้าวได้เห็น.
ชุยซิงเหอดึงฎีกาฉบับหนึ่งจากแขนเสื้อ พลางกล่าวเสียงดัง “ฝ่าบาท นี่คือคำสั่งสลายอำนาจอ๋อง กฎหมายเส้นเดียว และแผนปรับปรุงธนาคาร ที่หม่อมฉันอดหลับอดนอน เขียนขึ้นในเวลารวดเร็ว หม่อมฉันพร้อมอุทิศกายใจเพื่อมหาจักรวรรดิเฉียน เพื่อฝ่าบาท จนวาระสุดท้าย!”
อู่จ้าวได้ฟัง ทรงสูดหายใจเข้าลึก.
นางเหมือนถูกกระทบความรู้สึก ทรงลุกขึ้นยืน หันหลังให้ เหลือไว้เพียงแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวเดียวดายให้ชุยซิงเหอได้เห็น.
นางเกรงว่า หากเห็นใบหน้าเร่าร้อนนั้นของชุยซิงเหอ จะกลั้นยิ้มไม่ไหว.
อู่จ้าวเอ่ยเสียงแผ่ว “ชุยอ้ายชิงจงรักภักดี กล้ารับผิดเช่นนี้ ข้า ทรงไม่ผิดที่ไว้ใจ”
“ในราชสำนัก มีเพียงชุยอ้ายชิง...ที่เข้าใจข้าที่สุด พวกเขาจะไปรู้อะไรถึงปณิธานอันยิ่งใหญ่ของข้า!”
ชุยซิงเหอดีใจจนแทบเก็บสีหน้าไม่ไหว.
อู่จ้าวทรงนึกถึงคำพูดของเกาหยาง ทรงตรัสต่อไป “แต่เดิมข้าตั้งใจจะแต่งตั้งชุยอ้ายชิงเป็นอัครมหาเสนาบดี แต่ข้าคิดทบทวนอยู่นาน กลับเห็นว่าระบบอัครมหาเสนาบดีมีข้อเสียใหญ่หลวง จึงตัดสินใจปฏิรูประบบกลไกส่วนกลาง ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เลิกระบบเสนาบดี”
ตั้งใจจะแต่งตั้งเขาเป็นอัครมหาเสนาบดี?
แล้วเห็นว่าระบบไม่ดี จะปฏิรูป?
ตูม!
ชุยซิงเหอหน้ามืดตามัว เกือบล้มทั้งยืน.