ครืน!
ม้าแก่นอนคอก ใจมุ่งทะยานพันลี้!
แปดคำนี้ประหนึ่งสายฟ้าฟาด ครืนใส่หัวใจของหวังจงในชั่วพริบตา!
ฝ่าบาท… ฝ่าบาทยังคงระลึกถึงเขา!
ฝ่าบาทมิเพียงไม่ทอดทิ้งเขาเพราะแพ้รบแล้วแพ้รบอีก หลงทางไม่รู้กี่ครั้ง กลับเพียงเห็นว่าเขาลิขิตเรื่องเช่นนี้มิได้ดีเท่านั้น!
ฝ่าบาท… ยังเชื่อมั่นในม้าแก่ผู้นี้ ว่ายังมีปณิธานทะยานพันลี้อยู่ในใจ!
ชั่วขณะนั้น
สายน้ำอุ่นอันยากจะเอ่ยถึงพลันพุ่งขึ้นมาสู่เบ้าตาของหวังจง นัยน์ตาทั้งสองแดงก่ำ ม้าศึกยืนน้ำตาคลอ
แผ่นหลังที่เคยค่อมเล็กน้อยของเขาพลันเหยียดตรงขึ้นในวินาทีนั้น ฮึกเหิมและความตื่นตันที่ถูกรังนับเป็นเวลานานเอ่อท่วมทรวงอก
รอบกายของหวังจง แสงคมชำแหละทะยานขึ้นสู่ฟ้าสามชั้น!
เขาหวังจงทุกวันเข้าเฝ้าแค่นั่งๆ นอนๆ หลังเลิกก็ตรงสู่สำนักคณิกาฟังเพลง เขายังคิดว่าฝ่าบาทคงลืมชายแก่ที่ไร้ประโยชน์เช่นเขาไปนานแล้ว!
แต่ไม่คิดว่า
เมื่อความอัปยศจากซงหนูมาถึง เมื่ออัครเสนาบดีเกอลาออกจากตำแหน่ง ในศึกแรกที่ชักดาบสู้กับซงหนู ฝ่าบาทยังเลือกเขา!
ความเชื่อใจนี้ หนักยิ่งนัก!
แม้เขาไท่ซานมาอยู่ตรงหน้า ก็เบาเพียงขนห่าน!
"ฝ่าบาท… ฝ่าบาทของข้า!"
เสียงของหวังจงแหบพร่า คำนับลงอย่างหนักแน่นไปทางพระราชวัง แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องเสี่ยวหยวนตรงๆ นัยน์ตาที่โรยราชั่งนั้นต่างจากวันที่เหนื่อยหน่าย ประหนึ่งกำลังลุกโชน!
"ท่านเสี่ยวหยวน โปรดไปกราบทูลฝ่าบาท หวังจงผู้นี้แม้แก่ แต่ยังพอมิก๋วยตายได้! ขอฝ่าบาทพระทัยหาย ข้า… จักมิทำลายความไว้วางใจของฝ่าบาทแน่!"