ห้องขังเงียบสนิทราวสุสาน
ปาเท่อจ้องมองเกาหยางที่อยู่เบื้องหลังราวเหล็ก หัวใจของนักรบแห่งทุ่งหญ้าที่เต้นอยู่ในอก กำลังถูกหยั่งเย็นที่ไม่เคยพบมาก่อนบีบรัด
ฆ่าบิดา?
แย่งตำแหน่งจากเฮ่อเหลียนฉา?
นำชนเผ่าอพยพไปทางตะวันตก กลายเป็นแส้พระเจ้าแห่งดินแดนตะวันตก?
ราชันย์แห่งความตายผู้นี้ คิดการณ์ไว้ถึงเพียงนี้หรือ?
"เ...เจ้าจะให้...ข้าน้อย...สังหารพระบิดาของตน?"
ดวงตาของปาเท่อเปลี่ยนไปทันที ระงับใจไม่ได้จึงเงยเสียงสูงขึ้นพร้อมความโกรธเกรี้ยว
เกาหยางถือเขาเป็นอะไรกันแน่?
เป็นเยี่ยนอู๋ซวง จักรพรรดิแคว้นเยี่ยนผู้เพื่ออำนาจยอมสังหารพี่ชายและคุมขังพระบิดาหรือ?
เป็นเรื่องน่าขัน!
ปาเท่อคือนักรบอันดับหนึ่งแห่งทุ่งหญ้า มีชื่อเสียงด้านความกตัญญู จะลงมือทำสิ่งอื้อฉาวเช่นนี้ได้อย่างไร!
"ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา หากท่านคิดการณ์เช่นนี้ ข้าน้อยก็มีแต่จะว่าได้เพียงประโยคเดียวว่า ท่านมองคนผิดแล้ว"
ปาเท่อยิ้มเย็นเต็มหน้า
เกาหยางยืนประสานมือไว้เบื้องหลัง ฉลองพระองค์สีขาวในคุกขุดดินชื้นแฉะกลับไม่มีธุลีจับติด
เขาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม "เฮ่อเหลียนฉาแก่ชราลงแล้ว ดื้อรั้นลงแล้ว บัดนี้เขาถูกความแค้นบดบังสติจนมิด เหลือเพียงการพาซากทัพซงหนูที่เหลือเดินตรงสู่หนทางสู่ความตาย"
"เขาไม่เข้าใจหนทางรอดที่แท้จริงของทุ่งหญ้าอยู่ที่ใด"
"ฉะนั้น—"
"เขาต้องตาย"
ปาเท่อแสดงสีหน้าเรียบนิ่ง ยิ้มเย็น
"ราชันย์แห่งความตาย ต่อให้เจ้าพูดพันคำหมื่นคำ ข้าน้อยก็ไม่มีวันลงมือทำสิ่งนี้เด็ดขาด!"
"นี่คือการสังหารบิดา!"
"กฎแห่งทุ่งหญ้า คำสาปของเทพฟ้าผู้เป็นนิรันดร์...เจ้าอยากให้ข้าน้อยแบกชื่อเสียงอันมัวหมองนี้ไปตลอดชีวิตหรือ?!"
"ไม่มีทาง!"
"อย่าเสียเปล่าปากเลย จะฆ่าข้าน้อยก็เชิญ!"
เกาหยางหัวเราะ
"ไม่"
"เจ้าเข้าใจผิด"
"นี่ไม่ใช่การสังหารบิดา หากแต่เป็นการช่วยชีวิต"
ดวงตาคู่ลึกของเกาหยางจ้องตรงเข้าสู่แกนกลางใจของปาเท่อ
"เฮ่อเหลียนฉาหากยังมีชีวิตอยู่ เขาจะใช้ทหารซากพร่าสุดท้ายไม่กี่พันนาย รวบรวมพลังทั้งปวงบนทุ่งหญ้า แล้วโจมตีชายแดนมหาจักรวรรดิเฉียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า"