เมื่อก้าวออกจากคุกสวรรค์
แสงแดดยามนั้นแสบตายิ่งนัก
เกาหยางขมิ้นตาเล็กน้อย กำลังจะขึ้นรถม้า
หลู่เหวินกลับรีบก้าวเข้ามาใกล้ คำนับอย่างต่ำ
"อัครมหาเสนาบดีเกา โปรดชะลอพระบาท"
เกาหยางหันกลับไปถามว่า "ท่านหลู่ยังมีธุระอีกหรือ"
หลู่เหวินถูมือเล็กน้อย ใบหน้าผุดขึ้นซึ่งความลำบากใจ
"ข้าน้อยมีเรื่องหนึ่งจริง ๆ ที่อยากขอร้องให้อัครมหาเสนาบดีออกมือช่วย"
เกาหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยทันที
"ท่านหลู่จะไม่เชิญข้าไปยังสำนักโสเภณีกระมล"
"การพบปะเช่นนี้ข้าขอยกเลิกเสีย"
เกาหยางแสดงสีหน้าเต็มไปด้วยความซื่อตรง
"เจ้าก็รู้ ข้าเป็นคนไม่สนใจสำนักโสเภณีมาแต่แรก ไม่เคยไปเยือนเลยสักครั้ง"
หลู่เหวิน:"......"
ด้านข้าง ลวี่โหย่วหรงเหลือบมองเกาหยางหนึ่งครั้ง มิได้เอ่ยวาจาใด
แต่แววตานั้นชัดเจนว่ากำลังกล่าวว่า แสร้งเถอะ แสร้งต่อไปเลย
หลู่เหวินไอแห้งหนึ่งครั้ง ฝืนใจกล่าวว่า
"อัครมหาเสนาบดีล้อกระหม่อมแล้ว ความสุจริตสูงส่งของท่าน เมืองฉางอันนี้ผู้ใดไม่ล่วงรู้ ท่านไม่มีวันมองสาวโสเภณีเป็นแน่ ท่านมีความรังเกียจสิ่งสกปรกยิ่งนัก"
หลู่เหวินพูดถึงตรงนี้ก็หยุดชะงัก สีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นจริงจัง
"ข้าน้อยมีเรื่องจริง"
"เมื่อเร็ว ๆ นี้ศาลต้าหลี่มีคดีหนึ่ง ยุ่งยากยิ่ง และอิทธิพลก็มิใช่เล็กน้อย......ข้าน้อยแทบจะรับไม่ไหวแล้ว"
เกาหยางเกิดความสนใจขึ้นมา
"โอ?"
"คดีอะไรกัน ที่ทำให้ท่านหลู่เป็นทุกข์เพียงนี้"
หลู่เหวินลดเสียงลงกล่าวว่า "คดีธรรมดา ข้าน้อยย่อมไม่กล้ารบกวนอัครมหาเสนาบดี"
"แต่คดีนี้ มันช่างอาถรรพ์ยิ่งนัก"