ถึง!
สมองของซ่าเซียนอ๋องแตกกระจาย
นางลืมตาโพลง จ้องมองเกาหยางไม่วางตา ริมฝีปากสั่นเครือ แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ
หลอกฉัน?
หรือว่าจงใจมาหยอกล้อเล่น?
นี่มันคนหรือ?
“เจ้า……เจ้า……”
ซ่าเซียนอ๋องโกรธจนตัวสั่นสะท้านทั้งกาย คว้าราวเหล็กแน่นจนนิ้วขาวซีด แล้วตะโกนกร้าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“ราชันย์แห่งความตาย! ข้ายอมตาย แต่ย่อมไม่ยอมให้ใครเหยียบหยาม!”
“จะฆ่าก็จงฆ่าเสีย ทำไมต้องลงแรงหยอกล้อข้าเช่นนี้!”
“ข้าคือซ่าเซียนอ๋องแห่งซงหนู องค์อ๋องผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งทุ่งหญ้าตะวันออก เจ้าจะสังหารข้าก็ได้ แต่ห้ามเหยียบหยามเช่นนี้เด็ดขาด!”
เกาหยางมองดูอีกฝ่ายคลั่งไคล้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
รอจนซ่าเซียนอ๋องตะโกนจนหมดท่อน จึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“พูดจบแล้วหรือยัง?”
ซ่าเซียนอ๋องหอบหายใจ ดวงตาแดงก่ำ
เกาหยางหันหลัง หันไปบอกหลู่เหวิน
“พาตัวลงไป”
“ตัดศีรษะ”
“ห้อยศีรษะไว้ที่ประตูเมืองสามวัน เพื่อเป็นเยี่ยงอย่างมิให้ผู้ใดลอกเลียน”
“ส่วนร่างนั้น……ให้หมากิน”
หลู่เหวินสะดุ้งเฮือก รีบก้มตัวคำนับ “ข้าน้อยรับอาสา”
ซ่าเซียนอ๋องแข็งค้างทั้งตัว
บัดซบ!
จะตัดจริงงั้นหรือ!
เล่นของจริง!
ประดังนั้นเพียงชั่ววูบ
นางก็หมดแรงถล่มลงกับพื้น น้ำตาอาบแก้มทั้งสองข้าง
“ใต้เท้าเกา ขอไว้ชีวิต! ขอไว้ชีวิต!”
“กระหม่อมผิดแล้ว กระหม่อมยินดีเป็นวัวเป็นม้ารับใช้มหาจักรวรรดิเฉียน โปรดไว้ชีวิตกระหม่อมสักคน……”
ผู้คุมเปิดประตูขัง พร้อมด้วยกันอีกหลายคนพุ่งเข้าไปดุจหมาป่าเสือใหญ่ ลากตัวซ่าเซียนอ๋องออกมา
ซ่าเซียนอ๋องดิ้นรน ร่ำไห้ครวญ ดุจหมาที่กำลังจะจากไป
แล้วเสียงนั้นก็ค่อย ๆ เลือนห่าง
สุดท้ายก็เลือนหายไปที่สุดปลายทางเดินยาว
ในห้องขัง เหลือเพียงปาเทอร์
และห้องขังฝั่งตรงข้ามที่มีเชลยศึกซงหนูทั้งพีอ๋อง ตางหู ตูเวย์……
ทุกคนหน้าซีดเผือด ตัวสั่นสะท้าน
ต่างมองเกาหยาง ดุจมองปีศาจร้ายที่ไต่ขึ้นมาจากนรกขุมที่เจ็ด
บัดซบเอ๊ย……
นี่มันคนหรือ?
แต่ก่อนเคยได้ยินมาว่าราชันย์แห่งความตายเป็นไอ้เลวระยำ แต่ชื่อเสียงนั้นยังไม่เท่าพบตัวจริง ช่างเลวระยำเสียเหลือเกิน!