มหาจักรวรรดิเฉียน
เมืองฉางอัน
ยามเที่ยงวัน แสงอาทิตย์สาดส่องแรงกล้าบนถนนหลวง
ม้าศึกตัวหนึ่งกำลังควบตะบึง เพื่อแลกกับความเร็ว พลม้าส่งข่าวผู้นี้ถอดเกราะทิ้ง โยนกระบี่คู่กายทิ้ง
ทั้งหมดนี้ เพื่อความเร็ว!
เขาต้องส่งข่าวถึงหูของอู่จ้าวและเกาหยางให้เร็วที่สุด!
"เร็วเข้า เร็วกว่านี้อีก!"
ทหารผู้นี้มือหนึ่งกำบังเหียน อีกมือกัดฟันแน่น ตะโกนในใจอย่างเร่งเร้า
ในที่สุด
ภายในสายตา ด่านใหญ่ตระหง่านปรากฏขึ้น ตั้งตระหง่านอยู่บนที่ราบ
ในดวงตาของทหาร แววตื่นเต้นที่เห็นได้ชัดฉายขึ้น
บนกำแพงเมืองฉางอัน
ทหารรักษาการณ์กำลังสนทนากัน ทันใดนั้นก็เห็นม้าตัวหนึ่งกำลังควบตะบึงอยู่บนถนนหลวง เขารีบตวาดด้วยน้ำเสียงดุดัน "บังอาจ! เขตพระราชวัง รีบหยุดม้าเดี๋ยวนี้!"
"มิฉะนั้น ประหาร!"
แต่ทหารผู้นี้กลับชูแผ่นป้ายทองในมือขึ้น แล้วตะโกนเสียงดัง
"แปดร้อยลี้ด่วน!"
"ผู้ใดขวาง ตาย!"
เมื่อได้ยินว่าเป็นแปดร้อยลี้ด่วน ทหารรักษาการณ์ต่างพากันหน้าถอดสี
แผ่นป้ายทอง อู่จ้าวพระราชทานด้วยพระองค์เอง ผู้ขัดขวางประหารทั้งตระกูล!
"เร่งเปิดประตูเมือง!"
ทหารผู้นี้มุ่งหน้าเข้าเมืองฉางอัน ควบม้าไปตามถนนจูเชวี่ยอย่างบ้าคลั่ง!
ในฐานะถนนจูเชวี่ยซึ่งเป็นแกนกลางของเมืองฉางอัน แม้แต่เหล่าลูกเจ้าขุนมูลนายที่โอหังเพียงใด ก็ไม่มีผู้ใดกล้าควบม้าบ้าบิ่น
ดังนั้นชาวบ้านต่างพากันหลีกทาง รู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว
"นี่... นี่เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น?"
"ฟ่อ! แผ่นป้ายทอง นี่เป็นเหตุการณ์ทางทหารเร่งด่วน แปดร้อยลี้ด่วน ทุกคนรีบหลีกทาง มิฉะนั้นถูกชนตายก็ตายฟรี แม้แต่คนในครอบครัวยังต้องตายตาม!"
"อะไรนะ? แปดร้อยลี้ด่วน ทุกวันนี้ มีผู้ใดกล้ารุกรานมหาจักรวรรดิเฉียนของเรา?"
"ยังจะมีใครอีกเล่า ต้องเป็นซงหนูมาแก้แค้นแน่!"