"ถ่ายทอดบัญชาจากตันอู๋ ท่านเกาทรงเป็นมิตรสหายอันเป็นที่รักของเผ่าข้า จึงขอมอบของขวัญสี่ชิ้นเพื่อแสดงน้ำใจ หวังว่าท่านเกาจะพึงพอใจ!"
"ของขวัญชิ้นแรก — คมดาบหักหนึ่งเล่ม ดาบนี้ใช้สังหาร ณ กำแพงเมืองอวี๋หยาง บัดนี้หักคมดาบมอบให้ราชันย์แห่งความตาย เพื่อแสดงน้ำใจ!"
นครฉางอัน
ถนนจูเชวี่ย
ชาวเฉียงหนูผู้หนึ่งชูคมดาบหักขึ้นสูง เดินอยู่บนถนน
เขายืดอก เชิดหน้าชูคมดาบหักในมือสูง น้ำเสียงแฝงความไม่เกรงกลัว
คำพูดเหล่านี้แพร่สะพัดออกไป ดึงดูดสายตาชาวเมืองฉางอันในทันที พวกเขาพากันยืนขนาบสองข้างถนน มองดูชาวเฉียงหนูผู้ชูคมดาบหักด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง
"ชาวเฉียงหนู? มันกล้าสวมเครื่องแต่งกายเผ่าเฉียงหนูปรากฏตัวในนครฉางอัน รนหาที่ตายหรืออย่างไร?"
"ท่านเกาบุกถล่มรังของตันอู๋เฉียงหนู ชาวเฉียงหนูนี่เป็นบ้าไปแล้วหรือ? ความแค้นลึกเพียงนี้ ไม่คิดแก้แค้น กลับส่งของขวัญสี่ชิ้นมาให้ด้วยความเต็มใจ?"
"นี่ประชดโจมตีชัดๆ ฟังไม่ออกเชียวหรือ? แต่ชาวเฉียงหนูเอาคมดาบหักมาให้ดีๆ เพื่ออะไร แถมยังอาจหาญถึงเพียงนี้?"
"ฟ่อ! ข้าทราบแล้ว!"
"ข้าได้ยินว่าเผ่าเฉียงหนูโจมตีแผ่นดินมหาจักรวรรดิเฉียนของเราที่เมืองอวี๋หยาง คมดาบหักนี้ก็มาจากเมืองอวี๋หยาง นี่มันร้ายนัก!"
"เมืองอวี๋หยางเป็นอะไรไป? เหตุใดจึงร้ายนัก?"
"เพราะเจ้าเมืองอวี๋หยางคือเกาหลินย่วน เป็นอาผู้พี่ของท่านเกา ชาวเฉียงหนูส่งของขวัญสี่ชิ้น ส่งคมดาบหัก ระบุว่ามาจากเมืองอวี๋หยาง... หรือว่าท่านเจ้าเมืองจะตกอยู่ในเงื้อมมือชาวเฉียงหนูแล้ว"
"อันใดนะ? เมื่อเทียบความแค้นระหว่างชาวเฉียงหนูกับท่านเกา แล้วท่านเจ้าเมืองเกามิต้องสิ้นแล้วหรือ?"