"ไอ้เด็กน้อยแห่งซงหนู ข้าเกาหลินย่วนจะกลัวความตายไย?"
"ในทางกลับกัน หากบนเส้นทางสู่ปรโลกมีชาวซงหนูนับไม่ถ้วนเป็นเพื่อนร่วมทาง เช่นนั้นก็ไม่นับว่าเปลี่ยวเหงา!"
เมื่อฐานะถูกเปิดเผย การแสร้งแสดงก็ไม่จำเป็นอีก กลับดูน่าขัน เกาหลินย่วนพ่นก้อนเลือดออกมา พลางกล่าวเสียงดังกังวาน
เฮ่อเหลียนฉาหรี่ตาลง รอบกายของเขาปกคลุมด้วยเจตสังหารอันเข้มข้น
"ต่อหน้าเปิ่นหาน ยังอาจหาญกล่าวคำโอหังเช่นนี้ กระดูกสันหลังตระกูลเกาของเจ้าดื้อรั้นมาโดยตลอดเช่นนั้นหรือ?"
แม้เกาหลินย่วนจะถูกชาวซงหนูกดตัวไว้อย่างแรง แต่เขากลับยืดตัวตรง ฉีกมุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความดุดัน พลางกล่าวว่า
"กระดูกสันหลังของจวนติ้งกั๋วกงนั้นแข็งแกร่งมาตลอด——แข็งถึงขั้นบดขยี้ดาบของพวกเจ้าซงหนูได้ หักธงของฉานอวี๋เจ้าได้ ก่อร่างเป็นกำแพงเมืองอันแข็งแกร่งที่ชาวป่าเถื่อนแห่งทุ่งหญ้าล้วนมิอาจก้าวข้าม!"
เกาหลินย่วนเร่งเสียงดังลั่น "อ้ายคนป่าทุ่งหญ้า หากแน่จริงก็สังหารเปิ่นเจียงเสีย นำศีรษะของเปิ่นเจียงไปมอบให้เกาหยางหลานชายของข้า"
"ข้าเชื่อมั่นว่า ซงหนูจะต้องชดใช้ด้วยราคาเป็นสิบเท่า ร้อยเท่า กระทั่งหมื่นเท่าเป็นแน่! เอาชีวิตข้าเกาหลินย่วนผู้เดียว แลกกับชีวิตชาวซงหนูหลายหมื่นคน ถึงขั้นหลายแสนคน นี่ไม่ขาดทุนเลยสักนิด!"
ใบหน้าอันเปื้อนคราบเลือดของเกาหลินย่วนในยามนี้เต็มไปด้วยความไม่หวั่นเกรง เขาไม่กลัวตายอย่างแท้จริง!
คำพูดของเกาหลินย่วนนี้ แตะต้องข้อห้ามในใจของเฮ่อเหลียนฉา ทำให้สีหน้าของเฮ่อเหลียนฉาพลันมืดฟ้าอำลาในบัดดล แววตาคู่ที่มองมายังเกาหลินย่วนนั้น ประหนึ่งมองศพหนึ่ง!