ครึ่งเดือนต่อมา
นอกเมืองฉางอัน
ค่ายใหญ่ทางเหนือ
ธงสยายสะบัดพลิ้วสู่สายลม
ทหารม้าชั้นยอดหนึ่งหมื่นนายยืนหยัดเป็นระเบียบดุจแนวป่า ม้าคนนิ่งเงียบไร้เสียง กลิ่นอายสังหารแผ่กระจายทะยานสู่ฟ้า!
บนแท่นบัญชาการ หวังจงสวมเกราะสว่างวาว เสื้อคลุมสีแดงสดปลิวสะบัดตามแรงลมเบื้องหลัง ดั่งเปลวเพลิงลุกโชน
"ม้าแก่หมอบในคอก ใจยังหมายปองพันลี้!"
หวังจงท่องแปดตัวนี้ในใจอีกครั้ง รู้สึกได้ถึงสายน้ำร้อนแรงกำลังพลุ่งพล่านอยู่ในอก
ในยามวิกฤตเช่นนี้ที่ราชันย์แห่งความตายลาออกจากราชการ ซงหนูกำเริบเสิบสาน มหาจักรวรรดิเฉียนได้รับความอัปยศ ฝ่าบาททรงมอบดาบเล่มแรกนี้ไว้ในมือของเขา หวังจง!
นี่คือความไว้วางใจอันยิ่งใหญ่เพียงใด!
หวังจงกวาดสายตามองทหารม้าเหล็กหนึ่งหมื่นนายเบื้องล่างอย่างช้า ๆ จู่ ๆ ก็ชักกระบี่ที่ฝ่าบาทพระราชทานจากเอวออกมา ปลายกระบี่ชี้ตรงไปทางเหนือ กล่าวเสียงดัง
"เหล่าทหารแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน!"
"ฉานหยูเฮ่อเหลียนฉาแห่งซงหนู ทรยศไร้ซึ่งธรรมะ ใช้ถ้อยคำหยาบช้าหมิ่นประมาทฝ่าบาทของเรา รังแกอำนาจรัฐของมหาจักรวรรดิเฉียน แค้นนี้ มิอาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกัน!"
"ข้า หวังจง ได้รับพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้น วันนี้ ณ ที่แห่งนี้ จะนำทัพพวกเจ้า มิใช่เพื่อชื่อเสียงเกียรติยศ หากเพียงเพื่อลบล้างความอัปยศของชาติ ก้าวย่างเกียรติภูมิของเรา!"
"บางคนว่าข้าหวังจงแก่ชรา บางคนว่าข้าหวังจงหลงทางอยู่เสมอ บางคนยังว่าข้าหวังจงเป็นแม่ทัพแพ้ประจำ!"
ทุกประโยคที่หวังจงกล่าว เสียงก็ยิ่งดังขึ้น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นยิ่งขึ้น
"แต่วันนี้ ข้าจะบอกพวกเจ้า และจะบอกคนทั้งใต้หล้า เกาหยางลาออกแล้ว มหาจักรวรรดิเฉียนยังมีขุนนางผู้ภักดี มหาจักรวรรดิเฉียนยังมีแม่ทัพผู้กล้าหาญ!"
"ข้าหวังจงขอสาบาน ณ ที่นี้ ครานี้ออกไปทางใต้ทะเลทราย หากไม่สามารถโจมตีซงหนูอย่างหนักหน่วง ให้ได้ชัยชนะอย่างสง่างาม ก็ขอให้ร่างห่อด้วยหนังม้า ตายไปก็จะไม่หวนคืน!"