เกาหยางได้ยินเสียงไอคุ้นหูนั้น ก็รีบหันขวับไปมอง แม้กล้ามเนื้อทั่วร่างจะคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด เกาหยางก็ยังคงลุกขึ้นยืน
เพียงแต่ขาทั้งสองข้างยังสั่นระริก
ท่าทางตลกโปกฮานี้ ช่างทำให้อู่จ้าวต้องยิ้มออกมาเสียได้ ประกอบกับใบหน้าที่งดงามล่มเมืองนั้น ยิ่งดึงดูดสายตาของเกาหยางเข้าหานาง
“กระหม่อมเกาหยาง ถวายบังคมฝ่าบาท”
เกาหยางประสานมือ คำนับด้วยสีหน้าเคารพยิ่ง
แล้วมือของเขาก็สั่นน้อย ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง
เกาหยาง:“...”
อู่จ้าวไล่สายตาคู่หงส์มองไปตามเรือนร่างสีสัมฤทธิ์ของเกาหยางอย่างช้า ๆ แล้วก็เหลือบไปมองทหารองครักษ์สองนายที่นอนแทบจะวิญญาณหลุดจากร่าง ปัดปีนป่ายขึ้นมาไม่ได้ ได้แต่ครวญครางอยู่กับพื้นอย่างน่าเวทนา แล้วจึงเอ่ยปากขึ้นอย่างเรียบเฉย
“ดูท่าเก้าอ๋องจะมิได้หย่อนยานไปเสียทีเดียว ที่ได้ฝึกฝนร่างกายเช่นนี้ ด้วยนิสัยของเก้าอ๋องแล้ว นับว่าหามิได้ง่าย ๆ เลยจริง ๆ”
เกาหยางยิ้มแห้ง ๆ พลางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ภารกิจอันหนักหน่วงที่ฝ่าบาทมอบหมาย กระหม่อมจะบังอาจเกียจคร้านได้อย่างไร? พอนึกถึงพวกซงหนูหมา ๆ นั่น กล้าจารึกหนังสือแจ้งศึกหยาบคายเช่นนั้น มาหมิ่นพระบารมีฝ่าบาท กระหม่อมก็เดือดดาลขึ้นมาในใจ ครั้งนี้ กระหม่อมจะยกพลเข้าล้อมใหญ่ที่แดนเหนือ ให้พวกมันได้ลิ้มรสความมันที่สุด จดจำไปชั่วชีวิต!”
“แล้วพวกเขาล่ะ?”
อู่จ้าวมองเฉินเซิ่งกับอู๋ก่วงที่นอนอยู่บนพื้น แล้วถามด้วยความอยากรู้
เกาหยางรู้สึกเสียวแปลบ ๆ ที่ใจ แต่นางรู้ดีอยู่ในใจว่า ทหารองครักษ์ฝีมือเยี่ยมทั้งสองคนนี้ เหตุใดถึงได้ฝึกฝนหนักหน่วงยิ่งกว่าเกาหยางเสียอีก?
“อ้อ พวกเขาน่ะ...” เกาหยางกวาดตามองคนทั้งสอง พลางพูดขึ้น “พวกเขาเป็นองครักษ์ติดตัวของกระหม่อม ย่อมต้องฝึกฝนร่างกายให้หนักหน่วงยิ่งขึ้น เพื่อที่จะได้ปกป้องกระหม่อมในสนามรบ”
“ที่ว่าการยกระดับตนเองนั้นเจ็บปวด และยากเย็นแสนเข็ญ แต่การยกระดับผู้อื่นนั้นกลับสุขใจ และง่ายดายยิ่งนัก!”