ตูม!
ถ้อยคำหนึ่งประโยคนี้ดังกึกก้องเสมือนสายฟ้าจากสวรรค์ชั้นเก้า ระเบิดขึ้นภายในท้องพระโรง!
ชั่วขณะนั้นเอง
ท้องพระโรงทั้งหลังดูเหมือนถูกหัตถ์ไร้รูปลงกดไว้
เสียงทั้งปวงเงียบสงบลงในพริบตา การเคลื่อนไหวทั้งสิ้นแข็งค้างพร้อมกัน!
ลมภายนอกโรงพระไม่พัดอีกต่อไป
ฝุ่นบนคานเพดานไม่ตกลงมา
แม้แต่ผู้บันทึกราชกิจที่กำลังเขียนพร้อมกันอยู่ก็เงยหน้าขึ้นตะลึง ปลายพู่กันในมือแข็งค้างอยู่กลางอากาศ
ต๊าก!
ต๊าก!
หมึกดำไหลตามปลายพู่กันหยดลงสู่แผ่นกระดาษขาวสนิท ก่อเป็นรอยหมึกคล้ำขนาดหนึ่งก้อน
แต่ผู้บันทึกราชกิจกลับเหมือนไม่เห็น
ชายผู้นั้นเพียงจ้องมองหวังเถิงอยู่เฉย ๆ ไม่รู้ว่าถ้อยคำสุดท้ายเหล่านั้น ควรจารึกลงพงศาวดารมหาจักรวรรดิเฉียนหรือไม่!
กระดานฮู่ประจำมือของเจิ้งเสวียนหลิงตกลงพื้นด้วยเสียงดังโครม
ร่างของหลู่เหวินสะดุ้งเฮือก แทบหายใจไม่ออก เกือบได้ตามสกุลหวังบรรพชนไปในทันที
ชุยซิงเหอสะบัดหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าไร้คลื่นลมของเหยียนเจิง ก็ปรากฏสีสันใกล้เคียงความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก
เหยียนเจิงผ่านราชสำนักมาหลายสิบปี เคยเห็นขุนนางซื่อตรงพลีชีพทูลเตือน เคยเห็นขุนนางทุจริตใส่ร้ายกัน และเคยเห็นนับไม่ถ้วนที่พูดจาไร้สาระต่อหน้าจักรพรรดิหญิง
แต่นางไม่เคยเห็นใครเลือกมุมมองอันแปลกประหลาดเช่นนี้ ต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก พาตัวเองพร้อมทั้งสกุลเดินทางสู่หนทางแห่งนรกไปด้วยกัน!
หวังเถิงผู้นี้ ช่างน่าสะพรึงยิ่งนัก!
เกาหยางเองก็เงียบสนิทโดยสิ้นเชิง
ชายหนุ่มค่อย ๆ ยกถ้วยชาขึ้น แล้วค่อย ๆ วางลง