ภายในมหาศาลา
เงียบสนิทราวดังหลุมศพ
หวังเถิงยังคงยืนคู้ตัว ยกมือทั้งสองล้วงเข้าไปในชายกระโปรง
ศีรษะของเขาเงยสูงเย่อหยิ่ง เอวและสะโพกค้างอยู่กลางอากาศตรงที่บิดมาครึ่งทาง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
และตรงหน้าของเขาโดยตรง
คือนางผู้ประทับนั่งบนบัลลังก์มังกร พระพักตร์ดำมืดยิ่งกว่าก้นกระทะ อู่จ้าวนั่นเอง
วินาทีนี้
ขุนนางทั้งราชสำนักต่างอึ้งตันไปหมดสิ้น
ตลอดชีวิตพวกเขาเคยเห็นการถวายความเห็นต่อหน้าพระพักตร์ เคยเห็นขุนนางผู้ภักดียอมตายเพื่อทูลทัดทาน ย่อมเคยเห็นขุนนางเพื่อแย่งชิงประโยชน์ชี้หน้าด่าหน้ากันกลางท้องพระโรง
แต่พวกเขาไม่เคยเห็นใครมาก่อนที่จะกล้าต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก แต่งกิริยารำถวายให้จักรพรรดิหญิง!
ที่สำคัญยังให้จักรพรรดิหญิงล้วงมือทั้งสองเข้าไปในชายกระโปรง ลอกแบบนางรำแห่งตำหนักผิงคาง ร่ายระบำท่าต้าคุนบิดเอวหมุนสะโพกอยู่ในกางเกง!
โหดร้ายนัก!
แท้จริงคือผู้โหดร้ายอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน!
ลวี่เจิ้นตาเกือบหลุดจากเบ้า
เขายอมรับ ความกล้าหาญของคนคนนี้ยิ่งใหญ่เหนือกว่าตน!
เขานี่แหละตัวจริงเสียจริงของคนหนีบ่อ!
หลู่เหวินร่างสั่นสะท้านไปทั้งตัว สีเลือดบนใบหน้าจางหายสิ้นเชิง
เขาก็คือคนหนีบ่ออีกคน!
บทคู่นี้เป็นฝีมือของรองอธิการกระทรวงพิธีการออกโจทย์
ทว่าบัดนี้ เขาอยากจะประกาศกลางวันแสก ๆ ว่าตนขาดความสัมพันธ์กับกระทรวงพิธีการทั้งหน่วยงานเสียตรงนั้น
ใครว่าหนทางแห่งขุนนางอยู่ที่การประจบประแจง?
บัดนี้เห็นไหม ประจบไปตรงกลางกีบม้าเข้าให้แล้ว!
เจิ้งเสวียนหลิงยิ่งยกมือขึ้นกุมใบหน้าตัวเองไว้แน่น
เขาไม่กล้ามอง
แท้จริงไม่กล้ามองอีกแล้ว!
เจิ้งเสวียนหลิงผู้คร่ำเคร่งศึกษากวีนิพนธ์มากว่าห้าสิบปี แต่วันนี้กลับได้ประจักษ์ตาเห็นยามมืดมนที่สุดของวงการวรรณกรรมมหาจักรวรรดิเฉียนเป็นครั้งแรก!