“พวกเจ้าได้ข่าวแล้วหรือไม่! หวังเถิงแก้ออกคู่ล่างของบทคู่บทประพันธ์ชิ้นนิรันดร์ที่เฉียนอ๋องทิ้งไว้!”
“เฉียนอ๋องฟังแล้วลุกขึ้นจากที่นั่งทันที!”
นอกประตูวัง
ข่าวการณ์นี้ได้แพร่สะพัดออกไปโดยทั่วแล้ว
ในตอนแรกมีเพียงเหล่าศิษย์ผู้มีอักษรแห่งตระกูลใหญ่ที่รอคอยผลอยู่หน้าประตูวังเท่านั้นที่กล่าวโทษกัน
แต่เมื่อเสียงสนทนาดังแพร่ออกไปสู่ถนนใหญ่ บรรดาผู้มีอักษรและราษฎรในโรงเหล้า โรงชา และโรงหนังสือใกล้เคียง ก็ต่างพากันเดินทางมายังหน้าวังหลวง
เพียงชั่ววูบ
ฝูงชนที่รวมตัวกันหน้าประตูวังก็เพิ่มจำนวนขึ้นหลายเท่า!
กระทั่งมีศิษย์ผู้มีอักษรจำนวนไม่น้อยที่เพิ่งทราบข่าว วิ่งมาจนหอบหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตลึง ตะโกนถามกันไปมา
“หวังเถิงเป็นผู้ใด?”
“เขาแก้คู่ล่างของเฉียนอ๋องได้จริงหรือ?”
“หวังเถิงคนไหน?”
“จะมีหวังเถิงคนไหนได้อีก? ย่อมเป็นบุตรชายแห่งสกุลหวัง ผู้ซึ่งชื่อเสียงด้านวรรณอักษรเคยไม่ด้อยกว่าหลี่เหวินเสวียน แต่กลับตกออกจากร้อยอันดับแรกในการสอบหกแขนง แล้วถูกจินอีเว่ยจับเข้าคุกในข้อหาซื้อข้อสอบทุจริตนั่นเอง!”
“ได้ยินมาว่าเมื่อเฉียนอ๋องฟังคู่ล่างของเขาจบ ก็ลุกขึ้นจากที่นั่งทันที!”
“หรือหวังเถิงจะเป็นอัจฉริยะที่การสอบหกกรมบดบังไว้จริง ๆ?”
“เรื่องเช่นนี้ย่อมไม่อาจปฏิเสธได้!”
เสียงสนทนานับร้อยนับพันรวมกันเป็นหนึ่ง
นามของหวังเถิงจึงแพร่ขจรไปหน้าประตูวังด้วยความเร็วที่ไม่เคยมีมาก่อน