คำพูดของจ้าวพั่วหนูดังขึ้น สายตาผู้คนพลันหันไปจับจ้องที่เกาหยางทันที
คำพูดนี้เตือนใจพวกเขา
ชาวซงหนูรู้ภูมิประเทศท้องถิ่น เกาหยางแสดงท่าทีว่าจะควบคุมชาวซงหนู
ความเป็นไปได้สูงสุดคือการใช้ความคุ้นเคยของชาวซงหนูที่มีต่อภูมิประเทศทะเลทราย เพื่อหลีกเลี่ยงการหลงทาง!
แม้พวกเขาจะรู้สึกว่าทำได้ยากยิ่ง เพราะมีแม่ทัพมากมายเคยใช้วิธีนี้ แต่ผลลัพธ์น้อยนิด
แต่คนผู้นี้คือเกาหยาง พวกเขากลับเห็นว่าควรมองอีกมุม!
ทหารขุดแร่เดิมมีร่างกายผิดมนุษย์ เมื่อนับถึงต้นฤดูใบไม้ผลิก็ยังเหลือเวลาอีกหลายเดือน เกาหยางสามารถฝึกฝนขนานใหญ่ กำลังรบของทหารขุดแร่สี่ร้อยนายนี้ย่อมน่ากลัวอย่างยิ่ง
ขบวนเช่นนี้ มิได้เหมือนมาใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย
หากแต่เป็นดังที่จ้าวพั่วหนูกล่าว ไปตีวงล้อมหลัง ปฏิบัติการรบพิเศษ
วินาทีนี้ แม้แต่แววตาของอู่จ้าวก็ยังเจือแววประหลาดใจ
การจัดวางเช่นนี้ ทำให้นางสับสนเช่นกัน
เกาหยางจะตีวงหลังจริงหรือ จู่โจมซงหนูอย่างหนัก?
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็เบิกตางาม จับจ้องเกาหยางเขม็ง
ชั่วพริบตา สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องเกาหยาง เกาหยางก็ชะงักไป
รบพิเศษ?
นั่นเป็นสิ่งที่เกาหยางเขาทำหรือ?
แต่เมื่อสายตาทั้งมวลรวมอยู่ที่ตน เกาหยางก็ถอนหายใจเอ่ยว่า "ท่านปู่จ้าวช่างมีตาดุจเพลิงแท้ แม้เรื่องนี้ท่านยังดูออก เด็กน้อยนึกว่าปิดบังไว้ดีเสียอีก!"
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนอึ้งไป
เกาหยางกลับยอมรับ!
หวังจงเบิกตากว้าง
เขาไม่คิดว่าเกาหยางเจ้านี่จะเอาจริง
แต่เกาเทียนหลงกลับมุมปากกระตุก เมื่อเกาหยางเอ่ยเช่นนั้น เขาก็วางใจได้อย่างสิ้นเชิง