รุ่งเช้า
ขณะเกาหยางหลับสนิทดี ก็รู้สึกได้ถึงมือน้อยเย็นเยียบประทับลงบนใบหน้า
ทันทีที่มือนั้นแตะลง เกาหยางก็สะดุ้งตื่นเต็มตา
ผู้ใดกล้าบังอาจรบกวนยามหลับนอนของเขา?
ไม่คิดมีชีวิตอยู่แล้วหรือไร?
เกาหยางลืมตา ภาพตรงหน้าคือใบหน้าน้อยเกลี้ยงเกลางดงามดั่งแกะสลัก
ใบหน้าขาวผ่อง นัยน์ตากลมโตใสแป๋ว น่ารักน่าชังยิ่งนัก
“ท่านพี่ ตะวันส่องจวนแล้ว ไยยังไม่ตื่นอีก?”
เกาหยางมองดู นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ลุกพรวดนั่งตัวตรง
“หลิงเอ๋อร์?”
“เจ้ากลับมาได้อย่างไร?”
เกาหยางมีสีหน้าตื่นตระหนก แววเหลือเชื่อ
เขามิเคยลืม ครั้งแรกหลังจากทะลุมิติมายังมหาจักรวรรดิเฉียนและรอดพ้นวิกฤตกลับจากท้องพระโรง คำแรกที่เกาหลิงเอ่ยกับเขาคือ “พี่ใหญ่ ท่านยังไม่ตายหรือ?”
คำกล่าวนี้กตัญญูจนเขาแทบสิ้นใจ
มันทำให้เขารู้ซึ้งถึงขนบของจวนติ้งกั๋วกงในบัดดล
เกาหลิงสวมเสื้อกั๊กน้อยแพรแดงปักลายดอกเหมยสีเหลืองอ่อน ยิ่งขับให้ความน่ารักน่าชังของนางเด่นชัดขึ้น
ไม่ไกลนัก ยังมีอันอันที่เขาพามาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากลับจวนด้วย
ยามนี้อันอันเองก็จ้องมองเขาด้วยนัยน์ตาใสสว่าง เพียงแต่เมื่อเทียบกับเกาหลิงแล้ว นางดูประหม่าอยู่บ้างเล็กน้อย