หนึ่งเค่อต่อมา
ทั้งสองเพิ่งจะได้ดื่มโจ๊กไปครึ่งชาม และกินผักไปไม่กี่คีบ
เฉินเซิ่งก้าวเท้าเข้ามาจากภายนอกอย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยเสียงต่ำว่า "เกาเซียง วังส่งคนมา ว่าฝ่าบาทมีพระบรมราชโองการเร่งด่วนเชิญท่าน"
เกาหยางขมวดคิ้ว ใบหน้าแสดงความไม่พอใจ
"บัดนี้?"
เฉินเซิ่งตอบว่า "ใช่"
เกาหยางหันไปมองหลี่เหวียนเซวียน ใบหน้าผุดความรู้สึกขอโทษขึ้นเล็กน้อย
"ท่านหลี่กงจื่อ ช่างเป็นจังหวะที่ไม่เป็นท่าไม่เป็นทางเสียจริง"
"ฝ่าบาทมีรับสั่งเรียก เปิ่นหวังก็มิอาจเถลไถลได้"
หลี่เหวียนเซวียนลุกขึ้นยืนทันที พยักหน้าว่า
"เกาเซียงย่อมต้องยึดราชกิจเป็นสำคัญ"
"ราชกิจของเกาเซียงยุ่งเหมือนเช่นนี้ ยังทรงเมตตาเสียเวลาเชิญเรียกข้าพเจ้า หลี่เหวียนเซวียนก็ซาบซึ้งใจเหลือเกิน วันนี้จะไม่รบกวนต่อไปอีกแล้ว"
หลี่ซินเยว่ก็ลุกขึ้นตาม ดวงตางดงามทั้งคู่ตกอยู่ที่ตัวเกาหยาง
ไม่รู้เพราะเหตุใด
นางกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างชวนให้ชักสงสัย
เกาหยางพยักหน้า เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
"แล้วค่อยมาพูดคุยกันวันหน้า"
หลี่เหวียนเซวียนประสานมือคารวะ กล่าวอย่างสุภาพ "หลี่เหวียนเซวียนขอลา"
ชั่วไม่นาน
ทั้งสองก็จากศาลารับแขกไป
กระทั่งเสียงฝีเท้าเงียบหายไป ภายในห้องจึงกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ไม่นานนัก
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็ก้าวออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน ส่วนฉู่ชิงหลวนกับลวี่โหย่วหรงนั่งอยู่ข้าง ๆ ท่าทีก็แปลกประหลาดไม่ต่างกัน
ซ่างกวันวานเอ๋อร์มองไปยังเกาหยาง ถามอย่างใคร่รู้
"ท่านสามี วานเอ๋อร์มีข้อสงสัยข้อหนึ่ง"
เกาหยางชูถ้วยชาขึ้น จิบน้ำชาร้อนก่อนหนึ่งครั้ง แล้วแลมองซ่างกวันวานเอ๋อร์ เอ่ยขึ้น
"วานเอ๋อร์ใคร่รู้ว่าเหตุใดเป็นสามีถึงต้องเชิญยามค่ำ ทั้งที่เป้าหมายก็เพียงให้คนนอกล่วงรู้ว่าเปิ่นหวังกับตระกูลหลี่แห่งเจียงหนานมีเก่าก่อนติดต่อกัน ถ้าจะเชิญยามเที่ยงก็ให้เฉินเซิ่งเป็นเจ้าภาพไปได้แล้ว ไม่ใช่หรือ"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ได้ฟังดังนั้น ใบหน้างามหรูก็เบ่งบานรอยยิ้ม
"ท่านสามีเข้าใจวานเอ๋อร์จริง ๆ สิ่งที่วานเอ๋อร์สงสัยก็คือเรื่องนี้แท้ ๆ!"
ฉู่ชิงหลวนกับลวี่โหย่วหรงต่างเงยดวงตาหงส์มองมา แจ่มใสไปด้วยความใคร่รู้
เกาหยางกวาดสายตามองทั้งสาม น้ำเสียงเป็นธรรมชาติราวกับเรื่องที่ควรเป็น