เขตตะวันตกของเมือง
ประตูหลังโรงเตี๊ยมเทียนจื่อ
หวังเถิงกับหวังซื่ออันเดินตามกันมาทีละคน ถือกระเป๋าเดินทางในมือ แอบ ๆ ลอบ ๆ หลบออกมาทางประตูหลัง
ใบหน้าของหวังเถิงบูดบึ้ง
สีหน้าของหวังซื่ออันยิ่งบูดบึ้งกว่า
พ่อลูกทั้งสองเมื่อก้าวออกจากประตูมา แม้แต่โคมไฟก็ไม่กล้าเดินเฉียด ตัวแนบชิดโคนกำแพงมุ่งหน้าสู่ปากตรอก
หวังเถิงลดเสียงต่ำพูดว่า “พ่อ พวกเราจะไปจริงหรือ?”
หวังซื่ออันตอบกลับอย่างไม่พอใจว่า “ไม่ไปแล้วจะทำสิ่งใด? เจ้ายังรู้สึกว่าครั้งนี้ยังน่าอับอายไม่พออีกหรือ?”
หวังเถิงขบฟันแน่น
“แต่ข้าไม่ยอมรับ!”
“ครั้งนี้น่าอับอายเหลือเกิน พ่อสร้างกระแสใหญ่โตในฉางอันให้ลูกถึงเพียงนั้น แม้แต่กาพนันยังมีคนเดิมพันว่าลูกจะได้อันดับหนึ่งถึงสาม”
“แล้วผลล่ะ?”
“ข้อสอบจริงไม่ตรงสักข้อ ข้อสอบปลอมกลับซื้อมาเป็นกอง”
“ลูกโดนเกาหยางทรมานในสถานสอบขุนนางจนเหมือนสุนัข บัดนี้ยังต้องจากฉางอันไปอย่างหมิ่นเหม่ก่อนประกาศผลสอบเสียอีก จะให้ลูกยอมรับได้อย่างไร?”
หวังเถิงพูดถึงตรงนี้ ยิ่งคิดยิ่งโกรธ
“ที่น่าโกรธที่สุดยังเป็นจูซานแห่งบ่อนการพนันเทียนเซียง!”
“มันขายข้อสอบปลอม!”
“ข้อสอบปลอมนะ!”
“พวกก๊กในฉางอันไม่รู้จักมารยาทกันเสียแล้ว ทำการค้ากันแบบนี้ได้อย่างไร?”
หวังซื่ออันก้าวเท้าหยุดลง ลดเสียงตำหนิ
“หุบปาก!”
“ยามนี้ยังจะพูดเรื่องเหล่านี้อีกหรือ?”
“เขาขายข้อสอบปลอมแล้วก็หนีไปเลย เจ้าจะตามหาเขาที่ไหน? หรือจะฟ้องราชการ?”
หวังเถิงขบฟันจนแน่นปากแทบปวด