ศาลต้าหลี่
ห้องเก็บศพ
เย็นเยียบ
มืดมัว
ศพของนางหลินนอนนิ่งอยู่กลางแท่นไม้ ปูด้วยผ้าขาว
เกาหยางไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ยิ่งสำหรับผู้ที่ผ่านมาแดนมอบเมิ่งและเห็นความตายมานับไม่ถ้วนแล้ว ย่อมถือเป็นเรื่องเล็กน้อย
เขาเดินขึ้นไปอย่างช้า ๆ ผึ่งผ้าขาวออก
ชั่วขณะต่อมา ใบหน้าอันสงบเงียบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก็ปรากฏขึ้น
เป็นดังที่หลู่เหวินกล่าวไว้จริง
ใบหน้าของนางหลินแดงระเรื่อ มุมปากเอียงขึ้นเล็กน้อย
ราวกับนางเพียงหลับใหลไป ฝันดันฝันสวย
เกาหยางก้มตัวลง พินิจดูอย่างถี่ถ้วน
คอไม่มีรอยถูเชือกรัด
ข้อมือไม่มีแผลดิ้นรนสู้
เล็บมือสะอาด ไม่มีเศษผิวหนังหรือคราบเลือด
คดีนี้ กลับน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ
มุมปากเกาหยางค่อย ๆ เลิกขึ้นเป็นรอยยิ้ม แล้วเผยเปลือกตาของนางหลินออกดู
ลวี่โหย่วหรง "……"
ถึงนางจะเคยเห็นศพมามากมาย ไม่หวาดหวั่นต่อคนตาย
แต่เมื่อเหลียวมองรอยยิ้มอันบิดเบี้ยวนั้นของเกาหยาง นางก็ยังรู้สึกว่าช่างบิดเบี้ยวเหลือเกิน
เกาหยางพินิจดูอย่างละเอียด รูม่านตาของนางหลินกระจายแล้ว แต่ขาวตาสะอาด ไม่มีจุดเลือดออก
"ผู้ตรวจศพตรวจแล้วหรือยัง?"
เกาหยางถาม
หลู่เหวินได้ยินคำถาม รีบพยักหน้าตอบ
"ตรวจแล้วเพคะ"
"บนร่างของนางหลินไม่มีบาดแผลภายนอก ไม่มีเลือดออกภายใน ไม่มีร่องรอยการถูกวางยาพิษ พิษทั่วไปอย่างหนูสารเหลือง พิษนกพิษสง หญ้าพิษขมิ้นดำ ตรวจไม่พบเลย"
"และไม่ใช่การตายเพราะขาดอากาศหายใจ"
"ด้วยเหตุนี้เอง ข้ออ้างเรื่องผีปีศาจลงมือฆ่าคนจึงลุกลามยิ่งกว่าเดิม บัดนี้สตรีที่ร่างกายอ่อนแอบางคน ถึงกับไม่กล้าหลับ กลัวจะเรียกผีกาบปิกนั้นมาเอาชีวิตคืน"