ยามบ่ายวันนั้น
หน้าศาลาต้าหลี่ ผู้คนแน่นขนัดราวสมุทร
ดวงอาทิตย์เปล่งแสงแรงกล้า สะท้อนประตูไม้ชุบน้ำมันสีชาดจนแสบตา เบื้องใต้ขั้นบันไดหิน ฝูงชนดำมืดดังทะเลหัวกระได หมู่ราษฎรอัดกันแน่นจนน้ำซึมผ่านไม่ได้ เสียงซุบซิบพูดคุยพร่างลั่นสูงส่งขึ้นสู่เบื้องบน
"ได้ยินกันหรือยัง คดีฆาตกรรมอาถรรพ์ที่บ้านอ๋องยวนวันนี้จะเปิดโรงขึ้นตัดสิน!"
"นางหลินตายไปช่างอัปมงคลนัก ตัวอักษรเลือดบนกระจกเงา หนังสือปีศาจข้างหมอน... มิใช่ภูตหน้ากากมารับวิญญาณแล้วจะเป็นอะไร?"
"แต่ท่านหลูเมื่อสองวันก่อนยังว่าหลักฐานไม่เพียงพอ ทำไมวันนี้ถึงได้ขึ้นโรงกะทันหันเล่า?"
"ใครจะรู้เล่า... เอาเข้าจริงท่านท่านอ๋องก็น่าสมเพช ภริยาอันเป็นที่รักคนเดียว บอกให้จากไปก็จากไป"
"ใครจะว่าไม่เล่า?"
ท่ามกลางเสียงอภิปรายนั้น ประตูหน้าศาลาต้าหลี่ก็ส่งเสียงหวีดหวือเปิดออกกว้าง
นายเวรสองแถวเดินออกมาตามกันเป็นแถว ไม้น้ำไฟฟี้ลงพื้นพร้อมกัน เอ่ยเสียงกล้าพร้อมเพรียง
"เปิด—โรง—!"
คลื่นเสียงก้องกัมปนาท ฝูงชนเงียบกริบทันที
แล้วในทันทีนั้น
สายตาทุกคนหันเข้าหาประตูพร้อมกันดั่งประสานเสียง
"……"
เบื้องในโรงพิจารณา
เบื้องใต้ป้ายกระจกเงาสะท้อนแจ่มชัด หลู่เหวินสวมฉลององค์สีชาด นั่งตัวตรงหลังโต๊ะ
เขาสีหน้าเคร่งขรึม มือทับไม้โขกโต๊ะ ดวงตาแล่นกวาดเบื้องล่างราวประกายไฟ
เหล่านายเวรเรียงแถวสองข้าง ไม้น้ำไฟฟี้ลงพื้นพร้อมกัน
"ศักดิ์สิทธ์—องอาจ—!"
"นำตัวผู้ร้ายอ๋องยวนมา!"
น้ำเสียงหลู่เหวินกัมปนาท ลงคำสั่ง
ก่อนนาน ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งถูกนำขึ้นโรง
ผู้นี้อายุราวสี่สิบปีเศษ ใบหน้าซูบผอม ขอบตาคล้ำดำ สวมเสื้อผ้าขาวเป็นการไว้ทุกข์ เอวผูกเชือกป่าน ช่างคืออ๋องยวนเศรษฐีผู้มั่งคั่งแห่งฉางอัน
ทันที่ขึ้นโรง ก็โขกศีรษะลงพื้นดังเอี๊ยด ห้ำหน่ำแล้วหลั่งน้ำตา
"ท่านเจ้ากรม... ขอท่านเจ้ากรมทำความยุติธรรมแก่ข้าน้อยเถิด!"