ทหารองครักษ์หลวงทั้งสองแม้ยังไม่เข้าใจ แต่ก็รีบลากตัวหวังเถิงกลับมายังกลางท้องพระโรงทันที แล้วทิ้งร่างเขาลงพื้นอย่างหนักหน่วง
เกาหยางมองดูอู่จ้าว แล้วไล่สายตาตามที่นางเพิ่งเหลือบไป มองไปยังข้าราชการผู้ทำหน้าที่บันทึกราชกิจที่ยืนอยู่ด้านข้างซึ่งตอนนี้ตาเป็นประกายวาวโรจน์เกือบจะระเบิดออกมา และยังมีขันทีที่รอรับสืบพระราชโองการอยู่นอกท้องพระโรง
ชั่วขณะถัดมา
เกาหยางก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว
ความผิดของหวังเถิงในตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นต้องตาย หากสำเร็จโทษเสียเดี๋ยวนี้ กลับจะทำให้พระเกียรติแห่งอู่จ้าวเสื่อมเสีย
แต่ปัญหาคือ หากปล่อยให้เขาอยู่ต่อไป
เขาเกรงว่าเมื่อถึงเวลานั้น อู่จ้าวจะเสียใจก็ไม่ทันการ!
ด้านข้าง
หวังเถิงนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น คลายเสียงหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง
ต่อจากนั้น
ความหวาดกลัวบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย
ฝ่าบาทเพิ่งจะมีรับสั่งให้ลากตัวเขาไปสำเร็จโทษที่หน้าประตูท้องพระโรง แต่ก็ทรงเพิกถอนพระบรมราชโองการกะทันหัน!
ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์ใหญ่เจิ้นยังทูลปากต่อปากว่า คู่กลับ-ตามของเขาแก้ได้ตรงจริงๆ!
นี่แปลว่าอะไร?
แปลว่าความสามารถของเขาหวังเถิงไม่มีปัญหาแท้ๆ!
ที่เป็นปัญหาก็เพียงแค่การเลือกหัวข้อที่หยาบหยามไปหน่อยเท่านั้น!
ฝ่าบาทแม้จะทรงพระพิโรธยิ่งนัก แต่ก็ยังทรงไม่ประสงค์ที่จะสังหารอัจฉริยะแท้จริงผิดพลาด!
หวังเถิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ฮือ!
หลังรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
ความมั่นใจในดวงตาของหวังเถิงมิเพียงไม่ลดถอย กลับยิ่งแน่วแน่ขึ้นไปอีก
คู่ถัดไป
หากคู่ถัดไปนี้สุภาพงดงามพอ เขาจะสามารถชิงทุกสิ่งที่เสียไปกลับคืนมาได้ทั้งหมด!
ภายนอกประตูวัง
“หญิงสาวขึ้นผิดเตียง ผิดขึ้นบนตัวสามีผู้อื่น!”
“สนเขาหลวงร่วงใบ ใบร่วงเขาหลวง!”
“แดดส่องคนชรา ชราส่อ…”
ขันทีอ่านออกมาทีละประโยค ใบหน้าของหวังเซิ่งก็ซีดลงทีละส่วน
พออ่านจบครบทั้งสามประโยค ริมฝีปากของเขาก็เริ่มสั่นเครือ