สิ้นคำพูดนั้น ฮ่องเต้อู่เจ้า พระพักตร์ตื่นตะลึง
“อะไรนะ?”
“สิบเท่า หรือถึงร้อยเท่าของมั่วเตารึ!”
คำกล่าวของเกาหยาง ช่างเกินกว่าที่นางจะจินตนาการ!
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็อึ้งจนริมฝีปากสีแดงอ้าเล็กน้อย
นางจำต้องกล่าวว่า แม้เกาหยางจะเหลวไหลไปบ้าง ไม่รักษาจริยธรรมบุรุษไปบ้าง หน้าหนากว่าคนทั่วไปไปสักหน่อย เจ้าเล่ห์เพทุบายไปบ้าง แต่เขาก็มีพรสวรรค์อย่างแท้จริง!
แถมยังเปี่ยมด้วยพรสวรรค์ถึงเพียงนี้!
เกาเทียนหลงได้ฟัง ก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาเช่นกัน
สำหรับแม่ทัพ การตายในสนามรบ คือเกียรติยศสูงสุด
และในสนามรบ อาวุธคือจิตวิญญาณอันหาญกล้า คือพื้นฐานความมั่นใจสูงสุดของพวกเขา!
“เกาชิง สิ่งที่เจ้าพูดมานี้เป็นความจริงหรือ?”
ฮ่องเต้อู่เจ้าเอ่ยถามด้วยสีพระพักตร์เคร่งขรึม ครั้งนั้นเมื่อธงมังกรเคลื่อนไปข้างหน้า อานุภาพของมั่วเตานางยังจดจำได้แจ่มชัด
เกาหยางพยักหน้า พอใจกับสีหน้าของทุกคนอย่างยิ่ง
นี่ทำให้เขากู้ศักดิ์ศรีกลับมาได้บ้าง
“ฝ่าบาท กระหม่อมเกิดมาเปี่ยมด้วยความจงรักภักดี ไฉนกล้าหลอกลวงฝ่าบาท หากไม่มีอานุภาพอันน่าสะพรึง เหตุใดจึงได้รับยกย่องว่าเป็นสัจธรรมเล่า!”
“คุณสมบัติที่เหนือชั้นที่สุดของสิ่งนี้ คือเพียงแค่ถือมันไว้ในมือ สัจธรรมของฝ่าบาทก็คือสัจธรรมของใต้หล้านี้!”
ฮ่องเต้อู่เจ้าได้สดับ จิตพระทัยพลุ่งพล่าน!
หากมหาจักรวรรดิเฉียนมีอาวุธเช่นนี้ จะน่าสะพรึงเพียงใด?
“สัจธรรม มีนามว่ากระไร?”
“เป็นดาบ หรือเป็นกระบี่ หรือเป็นสิ่งอื่นใด?” ฮ่องเต้อู่เจ้าเอ่ยถามอย่างอดพระทัยมิได้