ภายในเต็นท์
เงียบสงัดราวกับแดนมรณะ
ฝ่ามือของเฮ่อเหลียนฉากำแน่นจนดวงตาแดงก่ำ
ถ้อยคำของปาเท่อก้องกัมปนาทอยู่ในโสตปัญญาของเขา
แผนเปิดเผย...
และบัดนี้ เหล่าพ่อค้าแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนก็ผลักดันขนแพะออกมาจริง ๆ แล้ว...
แต่เขากลับไร้ฤทธิ์จะขัดขวาง เพราะแต่ละเผ่าบนทุ่งหญ้าต่างไม่ฟังคำสั่งของเขาอีกต่อไป
นี่คือแผนเปิดเผยที่มิดีมิร้ายจะต้านทานได้จริง ๆ!
ราชันย์แห่งความตายผู้นั้น ควรตาย!
มันควรตายจริง ๆ!
ปาเท่อมองไปยังเฮ่อเหลียนฉา แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า "พ่ะย่ะค่ะ... หรือว่า... พวกเราจะไปเสีย"
เฮ่อเหลียนฉาเงยหน้าขึ้นทันที "ไป? แล้วจะไปทางไหน?"
"ไปทางตะวันตก" ปาเท่อกล่าวด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความหวัง "ทางนั้นมีแผ่นดินกว้างใหญ่กว่า น้ำและหญ้าอุดมสมบูรณ์ ผู้คนเบาบาง"
"พวกเราจะพาชาวเผ่าเดินทางไปทางตะวันตก ไปหาแผ่นดินที่ไม่มีผู้ใดรู้จักพวกเรา แล้วเริ่มต้นใหม่"
เฮ่อเหลียนฉาจ้องมองเขาตาไม่กระพริบ ราวกับได้ยินถ้อยคำไร้สาระที่เหลือเชื่อ
"เจ้าให้ข้าพะยูนหลบหนีงั้นรึ?"
ปาเท่อส่ายหน้า "นี่ไม่ใช่การหนี แต่คือการอพยพย้ายถิ่น"
"ชนเผ่าเทพเจ้าของเราแต่โบราณก็เป็นชนเผ่าแห่งการเคลื่อนย้าย ที่ใดน้ำหญ้าอุดมสมบูรณ์ ที่นั่นคือที่ซึ่งเราจะไป พ่ะย่ะค่ะ ท่านเคยบอกข้าไม่ใช่รึ ว่าการมีชีวิตอยู่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด"
"เสียศาล!!!"
เฮ่อเหลียนฉาลุกขึ้นยืนทันที ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะจนถ้วยเหล้าสั่นกระเพื่อม เหล้าหกท่วมโต๊ะ
"ข้าคือทายาทแห่งตระกูลทองคำ! คือมหาชันหยูแห่งทุ่งหญ้า! แล้วเจ้าให้ข้าหนีงั้นรึ? ให้ข้าวิ่งไปทางตะวันตกอย่างหมาที่สูญสิ้นเจ้าของงั้นรึ?"