ภายใต้แสงเทียน ใบหน้าของหลิ่วต้าซานยิ่งดูน่าสะพรึงกลัว น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาชัดเจน ทว่าให้ความรู้สึกเยือกเย็นถึงขั้วกระดูก
ลวี่หลัวมองหลิ่วต้าซานราวกับเห็นมารร้าย แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวหนาแน่น ร่างกายอดมิได้ที่จะหดเกร็งขึ้นมา
นางนึกถึงอันอัน นึกถึงเด็ก ๆ เหล่านั้นที่พยายามปกป้องหลิ่วต้าซานสุดชีวิต พวกเขาเห็นหลิ่วต้าซานเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตอย่างแท้จริง ปกป้องเขาด้วยความสมัครใจ
พวกเขาซุกตัวอยู่ในลานบ้านเล็ก ๆ นั้น มองดูท้องฟ้าสีคราม สำนึกบุญคุณหลิ่วต้าซานไปพร้อมกับเฝ้าฝันถึงชีวิตเมื่อได้รับการอุปการะ
ทว่าสิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ คนที่พวกเขาพยายามประจบสอพลอและปกป้องสุดชีวิต กลับเป็นปีศาจร้ายที่ไม่มีการปลอมแปลงเลย!
สิ่งที่เรียกว่า "ผู้โชคดี" นั้น ยิ่งเป็นการคัดกรองไปสู่ประตูนรก
ในหัวของลวี่หลัว คล้ายมีภาพเด็กคนแล้วคนเล่าหลังจากรู้ความจริง ปรากฏแววตาที่สิ้นหวังนั้นขึ้นมา แทบทำให้หัวใจแหลกสลาย
ระหว่างที่หลิ่วต้าซานพูด สายตาจับจ้องอยู่ที่เกาหยาง สังเกตการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยบนสีหน้าเกาหยาง
ในมุมมองของเขา เกาหยางแม้จะมีชื่อเสียงดุดันเลื่องลือ แต่ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงชายหนุ่มที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะ เขาเคยผ่านเรื่องราวสกปรกในโลกนี้มามากน้อยเท่าใดกัน?
จู่ ๆ ได้ยินเรื่องเหล่านี้ แม้จะไม่ถึงกับตัวสั่นงันงก แต่อย่างน้อยก็น่าจะมีสีหน้าหวาดหวั่น ท่าทางตื่นตระหนก จากนั้นเขาก็จะได้เปรียบในการคุมเกม
แต่นั่นทำให้เขาผิดหวัง
สีหน้าของเกาหยางสุขุมยิ่ง ไม่สะทกสะท้าน กระทั่งยังยกชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบอีกหนึ่งคำ
และยังเอ่ยกับเขาว่า "ดูท่าแล้ว ท่านหัวหน้าตระกูลหลิ่วจะเป็นคนดีจริง ๆ เสียด้วยกระมัง"
หลิ่วต้าซานถอนใจในใจคราหนึ่ง แล้วจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ข้าน้อยเป็นผู้ศรัทธา ไม่มีอะไรพิเศษ เพียงแค่ใจดีเท่านั้น!"