"ความจริงแท้ของรายชื่อนี้ ข้าน้อยจะแน่ใจได้อย่างไร?"
หลิ่วต้าซานกล่าวพลางยิ้ม "จริงหรือเท็จ ท่านเกาโปรดรออีกสักสองวันเถิด เมื่อถึงเวลา ความจริงจะปรากฏแก่ท่านเอง"
สิ้นคำ หลิ่วต้าซานลุกขึ้นยืน ลูกประคำในมือกระทบกันดังเปรี๊ยะๆ เขาหันมายิ้มให้เกาหยาง "วันนี้ข้าน้อยรบกวนท่านมากเกินควร ขอท่านเกาโปรดให้อภัยด้วย"
"ข้าน้อยขอทูลลาก่อน"
ครั้นกล่าวจบ หลิ่วต้าซานก็พาหลิ่วหงหายลับไปในรัตติกาลอันมืดมิด ทว่าวาจานั้นยังคงดังอื้ออึงในโสตประสาทของเกาหยาง
เกาหยางจ้องแผ่นหลังของหลิ่วต้าซาน แววตาเยียบเย็นถึงขีดสุด
ข้างกาย เฉินเซิ่งอดรนทนไม่ไหวเอ่ยถาม "ท่านใต้เท้า รายชื่อนี้มีผู้เกี่ยวข้องมากมายหรือ?"
เกาหยางก้มมองรายชื่อบนโต๊ะ เอ่ยเสียงเรียบ "มากเกินกว่าที่ข้าน้อยคาดคิดเสียอีก!"
"อันที่จริง เรื่องวิวาห์กับศพและเจ้าเมืองเมิ่ง เป็นเพียงความอัปลักษณ์หนึ่งในนั้น พวกเจ้าจำได้หรือไม่ว่าหรงอ๋องถูกข้าน้อยเล่นงานจนสิ้นชีวิตอย่างไร?"
เฉินเซิ่งและลวี่หลัวฟังแล้วพลันชะงักงัน
จากนั้นพวกเขาเบิกตากว้าง แทบจะพร้อมเพรียงกันเอ่ย "คุณไสย?"
"ใต้หล้านี้มีใครไม่กลัวตายบ้าง? แม้แต่พระญาติวงศ์ยังเชื่อเรื่องคุณไสย ใช้คุณไสยสังหารผู้อื่นได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงผู้คนเบื้องล่าง มีคำพังเพยแต่โบราณสืบทอดมานับพันปีว่า กินสิ่งใดเสริมสิงนั้น!"
"เมื่อสิ้นหนทาง เพื่อแสดงความกตัญญู กอดความคิดว่าม้าตายรักษาเยี่ยงม้าเป็น ถึงรู้ว่าเป็นเท็จ ก็ยังอยากลองดู"
กล่าวถึงตรงนี้ เกาหยางแฝงแววเย้ยหยัน "ก็เพราะในสายตาของตระกูลใหญ่และผู้ดีที่สูงส่งเหล่านั้น คนธรรมดานับว่าเป็นอะไรเล่า?"