จวนติ้งกั๋วกง
ฝูโป๋กำลังเช็ดประตูใหญ่ ก็เห็นร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาในจวนด้วยความเดือดดาล ฝีเท้ารวดเร็วยิ่ง
เกาฉางเหวินกำลังอาบแดด ใบหน้าเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย
ทันใดนั้น บนหน้าเขาก็มีเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา
สีหน้าดำทะมึนดั่งน้ำนิ่ง ไอสังหารเย็นเยียบ
เกาฉางเหวินเหมือนสัญชาตญาณ รีบยืนขึ้นทันที
“ท่าน…ท่านพี่…”
ร่างสั่นน้อย ๆ เอ่ยเสียงอ่อย ดูรู้สึกผิดอยู่บ้าง
มีไอสังหาร!
“เอ็งมาบอกข้าให้ชัด ว่าเอ็งไปพูดอะไรไว้ข้างนอก โดยเฉพาะเรื่องข้ากับองค์หญิงแคว้นฉู่!”
“ฮื่ม!”
เกาฉางเหวินสูดลมหายใจเย็นเยียบ หน้าผากเริ่มมีเหงื่อซึม
“ท่านพี่ ข้าน้อยมิได้พูดอะไรเลย”
“ทั่วทั้งฉางอัน ผู้ใดบ้างไม่รู้ ข้าเกาฉางเหวินปากแน่นดั่งมีดกรีด ไม่มีทางพูดเพ้อเจ้อเด็ดขาด!”
เกาฉางเหวินตบอก เอ่ยเสียงดัง
แล้วจึงเข้ากอดเกาหยาง มือทั้งสองออกแรงนิดหนึ่ง พลางใช้นิ้วแตะน้ำลายทาที่หางตา ในมุมที่เกาหยางมองไม่เห็น
“ท่านพี่ ท่านผ่ายผอมลง”
“ข้าน้อยช่วงนี้… คิดถึงท่านยิ่งนัก”
น้ำเสียงทุ้มต่ำ ราวกับออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ พยายามปลุกสายใยพี่น้อง
เกาหยางหาได้หวั่นไหวแม้แต่น้อย
เขาถอนใจ “หากข้ามิได้แอบสืบที่สุยหยาง คงไม่มีเถ้าแก่โรงเตี๊ยมเถื่อนชี้หน้าว่าเอ็งเล่าลือในฉางอันว่าข้าน้อยนั้นไม่เอาไหน เกือบหลงเชื่อเอ็งแล้ว”
“ถึงขั้นฝ่าบาทยังทรงหยิบยกมาล้อข้า เอ็งทำให้ข้าเดือดร้อนนัก”
เกาฉางเหวินกอดเกาหยางอยู่ ตัวแข็งทื่อ น้ำเสียงก็หยุดชะงัก
ไม่ไกลออกไป
ฝูโป๋และบ่าวอีกกลุ่มเห็นภาพนี้ ต่างพากันซาบซึ้ง ปาดน้ำตาที่หางตา
“คุณชายใหญ่กับคุณชายรองช่างรักใคร่กันนัก!”