หนึ่งพันหมื่นตำลึง!
แม้แต่อู่จ้าวยังต้องยอมรับในความองอาจของเกาหยาง
ตัวเลขนี้ไม่ต่างจากตัวเลขทางดาราศาสตร์!
หนึ่งพันหมื่นตำลึงที่เอ่ยออกมา ทั่วทั้งฉางอัน แม้แต่ทั่วทั้งมหาจักรวรรดิเฉียนล้วนต้องสะเทือนสะท้าน!
ทว่าสิ่งที่ทำให้อู่จ้าวใส่ใจยิ่งกว่า คือท่าทีของเกาหยาง
“เกาชิง เจ้าประมาทเจิ้นเกินไปแล้ว”
อู่จ้าวลุกขึ้นยืน ใบหน้างามสง่าอันสูงส่ง ภายใต้การขับเน้นของคลุมมังกรผืนดำสลับแดง เปี่ยมด้วยบารมีน่าเกรงขาม
นางดวงตาหงส์เย็นชา เอ่ยวาจาเช่นนี้
เกาหยางเงยหน้าขึ้น จ้องมองอู่จ้าว
เขารอคอยคำกล่าวต่อจากอู่จ้าว
“ในพระทัยเจิ้น กระต่ายสิ้น หมาก็ถูกต้ม เป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลอย่างยิ่ง และเจิ้นรู้สึกมาตลอดว่า ใต้หล้านี้ไม่ควรมีกฎที่ว่า ครั้นสร้างผลงานใหญ่หลวงแล้ว ขุนนางผู้มีดีต้องตาย”
“แต่เมื่อเกาชิงกังวล ก็ทำตามนี้เถิด”
“มหาจักรวรรดิเฉียนมีตระกูลใหญ่มากมายนับไม่ถ้วน เจิ้นก็ไม่กลัวจะมีตระกูลเกาเพิ่มอีกสักตระกูล”
“ทว่าเจิ้นหวังว่า เกาชิงในวันหน้าจะเป็นดั่งที่กล่าวในวันนี้ ไม่อำพรางอีก”
“เจิ้นจะรอดูความสามารถของเกาชิง!”
คำกล่าวนี้สิ้นสุดลง ใบหน้าเกาหยางปรากฏรอยยินดี
เขากล่าวเสียงดัง “กระหม่อมเกาหยาง ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณฝ่าบาท!”
เมื่อได้รับคำกล่าวนี้จากอู่จ้าว เขาก็สามารถลงมือทำการใหญ่ได้อย่างเต็มที่ ไม่มีสิ่งใดรั้งรอหรือกังวลอีกต่อไป
อู่จ้าวดวงตาหงส์เยือกเย็น กล่าวต่อว่า “แต่เรื่องนี้เมื่อแพร่งพรายออกไป เรื่องที่เจ้าจะได้เป็นอัครมหาเสนาบดีคงต้องดูแรงต้านในราชสำนัก นอกจากนี้ เจ้าใช้กำลังสังหารตามอำเภอใจ เจิ้นจึงสมควรลงทัณฑ์เจ้า”