ตูม!
หนึ่งล้านตำลึง!
หลี่หลงรู้สึกราวกับศีรษะถูกค้อนยักษ์ทุบกระแทกอย่างแรง หูอื้ออึงไปหมด
เขาเบิกตาค้าง
แต่พานอันกั๋วกลับไม่รู้เรื่อง ยังคงร้องจ๊ากด้วยความทึ่ง "จ๊าก ไม่รู้เลยว่าท่านเกามีเงินมากมายขนาดนี้ มาจากไหนกัน!"
"ไม้ตายนี้ร้ายกาจนัก!"
ริมฝีปากหลี่หลงซีดเผือด
รู้สึกเหมือนคนจะปริแตก
พานอันกั๋วไม่รู้ แต่หลี่หลงจะไม่รู้ได้อย่างไร?
ห้าแสนตำลึง บวกอีกสามหมื่นตำลึง นั่นก็แปดหมื่นตำลึง!
เกาหยางควักเงินจำนวนนี้ออกมา ง่ายดายยิ่ง
แต่ปัญหาอยู่ที่ อู่จ้าวไม่ใช่คนโง่ นางจะไม่ระแวงสงสัยหรือ?
จบสิ้น!
จบสิ้นแล้ว!
"พี่หลี่ เหตุใดสีหน้าท่านดูแย่นัก?"
พานอันกั๋วเห็นดังนั้น ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"สงสัยเมื่อวานให้รางวัลตัวเองมากไป" หลี่หลงหน้าซีดขาว เอ่ยอย่างหมดอาลัยตายอยาก
พานอันกั๋ว: "???"
"ท่านหลี่ ต้องรู้จักยับยั้งชั่งใจบ้าง รางวัลเล็กชื่นใจ รางวัลใหญ่ทำร้ายกาย ฝืนให้รางวัลตัวเองหนักไป มอดมลายแหลกสลายนะขอรับ!"
ขณะนั้น
นายทหารเกราะดำนายหนึ่งเดินฉับๆ ตรงมายังหลี่หลง
"ผู้บัญชาการหลี่ ฝ่าบาททรงเรียกพบ!"
ครั้นได้ยินเสียงนี้ หลี่หลงก็สะท้านไปทั้งร่าง
เขาอยากจะเอ่ยนักว่า
พี่เกา ท่านทำร้ายข้าแล้ว!
ท่านบริจาคหมด หนี้เสียถูกสะสางเรียบหมด แล้วเขาจะทำอย่างไร?
แต่จนใจ ในเมื่อถึงเวลา ก็ต้องเผชิญ
หลี่หลงสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาแน่วแน่ มุ่งหน้าไปยังตำหนักหนังสือ!
"กระหม่อมหลี่หลง เข้าเฝ้าฝ่าบาท!"
ครั้นเข้ายังตำหนักหนังสือ หลี่หลงก็กล่าวเสียงดัง
อู่จ้าวทอดดวงตาหงส์คมปลาบลงบนร่างหลี่หลงที่เต็มไปด้วยสีหน้ามุ่งมั่นกล้าหาญ
"หลี่อ้ายชิง เรื่องในการประชุมราชสำนักช่วงต้นวันนี้ เจ้ารู้บ้างหรือไม่?"