จวนสกุลชุย
ชุยซิงเหอเอนกายบนเตียงนุ่ม กินองุ่นที่อดีตอนุภรรยาของบิดาป้อนให้ด้วยมือ เมื่อเขาได้ยินข่าวก็ตกตะลึงลุกขึ้นยืน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
“อะไรนะ?”
“ราชันย์แห่งความตายลอบตรวจการที่เมืองสุยหยาง และถูกนายอำเภอฉุ่ยสุ่ยขังคุก ลงทัณฑ์ จึงโกรธเกรี้ยว สังหารนายอำเภอ อาจารย์ที่ปรึกษา และหัวหน้ามือปราบรวมสามคน จะสอบทานการปกครองทั้งเมืองสุยหยาง?”
ชุยซิงเหอไม่อยากเชื่อ
ทั่วทั้งฉางอัน หากจะกล่าวถึงผู้ที่รู้จักเกาหยางดีที่สุดและยังมีชีวิตอยู่ เขาชุยซิงเหออกล้าพูดว่าตนเป็นหนึ่ง ไม่มีใครกล้าเป็นสอง!
แต่เพราะเหตุนี้ เขาจึงรู้สึกสะเทือนใจ
ราชันย์แห่งความตายเป็นใครกัน กำอำนาจใหญ่ไว้ในมือ ลอบตรวจการแค่เมืองซุยหยางเล็กๆ กลับถูกนายอำเภอจับขังคุกและลงทัณฑ์ได้?
หลังจากผ่านเรื่องการลอบสังหารของลัทธิไร้ปรานี ข้างกายเขาคงราวกับกำแพงเหล็กทองแดง!
ไม่ชอบมาพากล!
ผิดปกติอย่างแรง!
และที่เหลือเชื่อที่สุดคือ ร้านเถื่อนที่ดำเนินกิจการในท้องถิ่นมานานหลายสิบปี ถ้าไม่ลงมือกับเกาหยางก็แล้วไป พอลงมือแล้ว ราชันย์แห่งความตายจะไม่รู้เรื่องการสมรู้ร่วมคิดระหว่างขุนนางกับพ่อค้าท้องถิ่น?
ขนาดชุยซิงเหอยังนึกออก เกากิเลนดำราชันย์แห่งความตายที่เจ้าเล่ห์กว่าโฮวและโด่งดังไปทั่วฉางอันจะไม่รู้?
ชุยซิงเหอสวมชุดยาวสีน้ำเงินเดินออกจากห้อง สีหน้าหนักอึ้ง มองไปทางเมืองสุยหยาง แววตาค่อยๆ แสดงความเวทนา