เมืองซุยหยาง
วันรุ่งขึ้น ตะวันทอแสงจากบูรพาทิศ ขับไล่เมฆหมอกดำทะมึนบนนภา สาดส่องทั่วมหาจักรวรรดิเฉียน
วันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสยิ่งนัก เวิ้งว้างไร้เมฆหมอก แสงตะวันสีทองทาบทับทั่วทั้งเมืองซุยหยาง สาดส่องลงมายังแผ่นดิน
นี่คือศูนย์กลางที่แท้จริงของเขตปกครองซุยหยาง อาณาบริเวณกว้างใหญ่ไพศาล เมื่อมองจากเบื้องบนลงมา ภายในเมืองตัดผ่านสลับซับซ้อน ถนนหนทางกว้างขวาง ประชากรนับแสนคน นับเป็นมหานครอย่างแท้จริง
ในขณะเดียวกัน
เวทีไต่สวนขนาดมหึมา ก็ทะยานตั้งขึ้น ณ ใจกลางเมือง
เวทีไต่สวนทั้งหมดผ่านการออกแบบของเกาหยาง ใช้อัฒจันทร์ทรงโค้ง ผนังโดยรอบก็สร้างเป็นลักษณะแปดอักษร เรียกกันว่ากำแพงแปดอักษร ทำให้เวทีทรงกลมทั้งแท่นเป็นเหมือนแตรขนาดยักษ์
สร้างขึ้นจากวัสดุไม้ทั้งหมด โดยรอบยังตั้งโอ่งน้ำที่บรรจุน้ำไว้เต็ม ทำหน้าที่เป็นเครื่องช่วยขยายเสียง
ชาวบ้านจากทุกอำเภอและตำบล ต่างหอบเสบียงและน้ำเดินทางมาแต่เช้าตรู่ มาถึงเมืองซุยหยาง ค้นหาจุดชมที่ดีที่สุด เฝ้ารอการแสดงอันน่าตื่นเต้นเริ่มขึ้น
มองออกไป แทบไม่เห็นจุดสิ้นสุด
ผู้คนตื่นเต้นเร้าใจ พูดคุยกันอย่างออกรส เสียงอึกทึกครึกโครมดังสนั่น ประหนึ่งจะทะลุขอบฟ้า หัวข้อที่พูดคุยก็มีเพียงเรื่องเดียว คือ ราชันย์แห่งความตายได้ประหารนายอำเภอชิงสุ่ย อาจารย์ที่ปรึกษา และหัวหน้ามือปราบติดต่อกัน และยังจะมาไต่สวนทั้งเขตปกครองซุยหยาง
เมื่อพูดถึงช่วงตื่นเต้น ใบหน้ายิ่งแดงก่ำ น้ำลายกระเด็น
พ่อค้าแม่ค้าในเมืองก็เข็นรถมาขายของ แม้ยังไม่ถึงเวลาไต่สวน แต่ก็คึกคักเป็นพิเศษ
เทียบกับชาวบ้านที่ตื่นเต้นเฝ้ารอการเปิดฉากแล้ว ขุนนางบางส่วนที่เดินทางมาถึงก่อน มองเวทีไต่สวนพิเศษเบื้องหน้านี้แล้ว ขาทั้งสองพลันอ่อนยวบ
ขุนนางวัยกลางคนผู้หนึ่ง พุงพลุ้ย แม้แต่ชุดคลุมยังปิดไม่อยู่ มองเวทีไต่สวนแล้วอดพึมพำกับตัวเองไม่ได้