คำพูดนั้นจบลง
เฉินเซิ่งและลวี่หลัวต่างพากันตื่นตระหนก ใบหน้าของลวี่หลัวเผยรอยยิ้มเจิดจ้า
เฉินเซิ่งก็ยกนิ้วโป้งให้
เพียงบัตรเชิญใบเดียว ไม่เพียงแต่จะทำเงินได้มหาศาล ยังเปลี่ยนศัตรูที่แข็งแกร่งให้กลายเป็นมือตีที่ใช้ฟรี โดยใช้ประโยชน์ก่อนแล้วค่อยเก็บกวาด
กลยุทธ์นี้ เขาเฉินเซิ่งยอมคารวะ
เกาหยางเอ่ยขึ้นว่า "ไปเถิด แสดงให้สมจริงกว่านี้หน่อย อย่างน้อยก็ต้องให้เวลาตระกูลซ่งได้คิดบ้าง"
"คุณชายใหญ่ แล้วจดหมายของบุตรสาวคนโตตระกูลซ่งฉบับนี้ ท่านไม่เปิดดู ให้แน่ใจเสียหน่อยรึ"
เกาหยางเบนศีรษะ กวาดตามองเพียงคราหนึ่ง แล้วกล่าวต่อ "ไม่ต้องดูหรอก คงเป็นการสำนึกผิด โยนความผิด แล้วก็โทษว่าข้าน้อยแสร้งโง่ ซึ่งก็โทษนางทั้งหมดไม่ได้ แล้วก็รำลึกถึงความหลังอันงดงาม สุดท้ายคงถามว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรือไม่"
"เรื่องเก่าคร่ำครึ ไม่ต้องดูข้าน้อยก็รู้ว่าเขียนอะไร"
"ธรรมชาติของมนุษย์เป็นเช่นนี้ คงเป็นแม่แบบนี้แน่นอน"
ฝูโป๋เห็นดังนั้น ก็ก้าวเท้ายาวออกไป เห็นได้ชัดว่าไปทำตามที่เกาหยางสั่ง
ส่วนเกาหยางนั้นเอนกายบนเก้าอี้เอน มองดูท้องฟ้าคราม
"จน แสนจนเสียจริง!"
"ต้องขยันโกงและหาเงินมากกว่านี้!"
"..."
ด้านนอกประตูใหญ่
ชุนเฉียวสาวใช้ของซ่งชิงชิงกำลังเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตู พลางเหลือบมองประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทเป็นระยะ
"นี่ก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว เหตุใดจึงไร้วี่แวว ไม่ใช่ว่าเอาไปให้หมากินอีกแล้วกระมัง"