จวนสกุลชุย
ชุยซิงเหอนั่งอยู่ในลานบ้าน เงยหน้ามองฟ้าครามด้วยสีหน้าเลื่อนลอย
ช่วงนี้ทุกครั้งที่ว่างเว้น ในหัวของเขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความสะเทือนใจที่เกาหยางนำมาให้
วางแผนแยบยล ไร้ซึ่งผู้หยั่งถึง
ภายใต้กลยุทธ์เดียว จากราชสำนักถึงราษฎร ล้วนเป็นหลุมพรางใหญ่ ทุกอย่างอยู่ในแผนการณ์ของเขา
แม้แต่ความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ล้วนรู้แจ้งในอก ประหนึ่งได้เห็นผลลัพธ์เหล่านี้ด้วยตาตนเอง!
นี่มันความสามารถอันน่าสะพรึงกลัวเช่นใด?
ชุยซิงเหอผู้หยิ่งทะนงมาโดยตลอด หลังจากเผชิญการโจมตีต่อเนื่องจากเกาหยาง ก็เริ่มเคลือบแคลงในชีวิตยิ่งนัก
"ซิงเหอ ข้าได้ยินว่าหลู่เหวินเสนาบดีศาลต้าหลี่เสนอมาตรการยับยั้งการทุจริต เจ้าหลู่เหวินนี่เสียสติไปแล้วหรือ?"
ขณะนั้น ชุยเจี้ยนเดินเข้ามา พลางเอ่ยด้วยสีหน้าตกตะลึง
ชุยซิงเหอลุกขึ้นคารวะชุยเจี้ยนก่อน จากนั้นกล่าวว่า "ข้าว่า คงเป็นแค่มือรับเคราะห์อีกคนหนึ่งกระมัง"
"มือรับเคราะห์?"
ชุยเจี้ยนขมวดคิ้ว
"แผนพิษพวกนี้ มิใช่ว่าข้าดูถูกท่านหลู่ แต่วิธีลงโทษรุนแรง วิธีพัวพันลูกหลาน หรือแม้แต่วิธีตรวจสอบของกรมขุนนาง ล้วนไม่คล้ายฝีมือของเขา!"
"โดยเฉพาะการยกตัวอย่างจวนสกุลชุย ข้าคุ้นเคยนัก นี่คือกลวิธีของเกาหยาง ทั้งเรื่องที่คนแซ่หลินหามโลงศพเข้าวัง ฝ่าบาทยังมิได้ลงโทษหลู่เหวิน เมื่อคิดเช่นนี้ ทุกอย่างก็ลงตัวพอดี"
ชุยเจี้ยนฟังแล้วตกอยู่ในความเงียบงัน
"ข้าได้ยินว่าราชันย์แห่งความตายจะจัดพิธีสวมหมวกยศในสองวันนี้ ยากจะนึกว่าคนที่มีจิตใจอำมหิตเช่นนี้ ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง"