นอกตำหนักหนังสือ
จางโซ่วเอามือกุมแก้มไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "พี่ชาย ท่านเห็นที่ฝ่าบาทตีข้าสิ!"
"ตบนี้แรงเหลือเกิน! ฟันแทบจะหลุดออกจากปาก!"
จางโซ่วกุมแก้มไว้ บ่นพึมพำไม่หยุด ด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่จางผิงกลับมองไปยังที่ไกล นิ่งเงียบ
ครึ่งนานแล้วก็ไม่ได้รับคำตอบ ทำให้จางโซ่วไม่พอใจยิ่งนัก "พี่ชาย รีบพูดอะไรสักหน่อยสิ!"
จางผิงได้สติ เอ่ยอย่างจนใจ "จะให้พูดอะไร?"
จางโซ่วเอ่ยอย่างถือเป็นเรื่องปกติ "ก็เรื่องที่ข้าถูกตบไงล่ะ"
"ฝ่าบาทยังบอกอีกว่านี่เป็นเรื่องภายในของนางกับท่านอัครมหาเสนาบดีเกา นางกับท่านอัครมหาเสนาบดีเกาเป็นเรื่องภายในอันใดกัน? พี่น้องเราสองคนต่างหากที่เป็นคนของนาง แต่ดูที่นางตบข้าเข้าสิ!"
จางผิงเอ่ยอย่างสงบ "เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำเยี่ยงไร? ตบนี้เป็นฝีมือฝ่าบาท เจ้ายังจะไม่พอใจอีกหรือ?"
จางโซ่วได้ยินก็รีบเอ่ยทันที "ได้สิ!"
"ข้าเป็นฝ่ายออกหน้าให้ฝ่าบาทแท้ๆ กลับโดนตบอีก นี่มันเรื่องบัดซบอันใดกัน? เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาทไม่แยแสสกุลจางของเรา นี่ไม่สมควรจัดการนางหรือ?"
จางผิงรู้สึกปวดหัวไปหมด
เขารีบเอามือปิดปากจางโซ่ว กวาดตามองสองข้างทางอย่างตื่นตระหนก ราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่สองข้างทาง เขาจึงปล่อยมือ แล้วรีบลดเสียงลงตำหนิ "เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร ใครก็จะจัดการ?"
"คำพูดนี้หากลอดหูผู้ใดเข้า สกุลจางเราทั้งตระกูลก็ไม่ต้องคิดจะมีชีวิตอยู่รอด!"
จางโซ่วยิ้มแหยๆ "พี่ชายวางใจได้ ข้าก็มิใช่คนโง่ ยามพูดก็มองสองข้างทางไว้แล้ว ไม่มีผู้ใดได้ยิน"
จางผิงถอนหายใจโล่งอก เอ่ยอย่างไม่พอใจ "เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ได้ฉลาดนัก พวกเราเป็นพระญาติวงศ์ เกียรติยศความอัปยศล้วนขึ้นอยู่กับฝ่าบาทเพียงผู้เดียว อย่าว่าแต่จะจัดการชนะหรือไม่ หากจัดการจริง เราสองคนจะทำเยี่ยงไร?"