"ท่านเกา โปรดรั้งตัวก่อน เปิ่นหวังมีหยกคู่แฝดชิ้นหนึ่ง ขอมอบให้ท่านเกาเป็นพิเศษ เป็นของขวัญฉลองพิธีสวมกวาน"
ณ จวนติ้งกั๋วกง หลังจากแขกเหรื่อต่างพากันกลับไปหมดแล้ว เกาหยางกำลังจะไปดูของที่ได้มาในวันนี้ เสียงของเยี่ยนอู๋ซวงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"ท่านอ๋องเยี่ยน เชิญเถิดพ่ะย่ะค่ะ มาเป็นเกียรติก็พอแล้ว เหตุใดต้องนำของขวัญมาด้วยเล่า ด้วยสัมพันธ์ของเราทั้งสอง ช่างถือสากันเกินไปแล้ว!"
เกาหยางหันกลับมา สายตาจับจ้องที่หยกคู่แฝดในมือเยี่ยนอู๋ซวง ซึ่งดูแล้วสีสันงดงามยิ่ง
เยี่ยนอู๋ซวงยิ้มทั้งที่ไม่ได้ยิ้มจริง "ท่านเกา ก็เพราะสัมพันธ์ของเรามิได้ตื้นเขิน เปิ่นหวังจะมามือเปล่าได้อย่างไร นั่นเป็นการเสียมารยาทเกินไป!"
"ของขวัญเล็กน้อย มิอาจเทียบน้ำใจ ขอท่านเกาจงรับไว้ด้วย!"
"ท่านอ๋องเยี่ยนมีน้ำใจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นข้าน้อยก็ขอรับไว้ด้วยความยินดี"
"ท่านเกาช่างถือสานักหนา ท่านอ๋องเยี่ยนอาวุโสกว่าข้า เรียกข้าว่าท่านน้องเกา หรือเหวินเหอก็พอ"
เกาหยางพลางรับหยกจากมือเยี่ยนอู๋ซวง พลางสัมผัสเนื้อหยก พร้อมกับมีรอยยิ้มบนใบหน้า
เยี่ยนอู๋ซวงจ้องมองเกาหยาง มุมปากกระตุกเล็กน้อย คำพูดฟังดูดีนัก แต่การกระทำนี่ไม่ชักช้าเลยสักนิด
แต่เยี่ยนอู๋ซวงก็รู้จักนิสัยของเกาหยางดี จึงมิได้รู้สึกประหลาดใจมากนัก
"ท่านเหวินเหอ เปิ่นหวังครานี้นอกจากมายินดีกับท่านเกาในพิธีสวมกวานแล้ว ยังมาเพื่อร่ำลาด้วย"
"โอ้? ท่านอ๋องเยี่ยนจะกลับแคว้นเยี่ยนเร็วถึงเพียงนี้หรือ?" เกาหยางแสดงสีหน้าประหลาดใจ
"ของขวัญฉลองในครั้งนี้ได้ถวายฝ่าบาทแล้ว เวลาก็ล่วงเลยมามาก เปิ่นหวังสมควรกลับได้แล้ว แต่พิธีสวมกวานของท่านเกา เปิ่นหวังย่อมต้องมาแสดงความยินดีด้วยตนเอง"
เยี่ยนอู๋ซวงหัวเราะอย่างเปิดเผย จากนั้นจึงเอ่ยขึ้น
"ถึงเวลานั้นข้าน้อยต้องไปส่งท่านอ๋องเยี่ยนอย่างแน่นอน" เกาหยางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
เมื่อเห็นเกาหยางไม่ปริปากถึงกฎหมายชิงเหมี่ยวเลย เยี่ยนอู๋ซวงก็ได้แต่ด่าอยู่ในใจ
หยกคู่แฝดชิ้นนี้มีมูลค่ามิใช่น้อย แต่ดูท่าจะมิได้ทำหน้าที่ที่ควรจะเป็นเลย