"ฟ่อ!"
เกาเฟิงได้ยินดังนั้น พลันสูดลมหายใจเย็นวาบ
จิตใจเขาสั่นสะท้าน
หอเจินเป่าเป็นทรัพย์สินของจวนติ้งกั๋วกง ภาพเขียนนั้นก็เป็นของสะสมล้ำค่าของเกาเทียนหลง
กล่าวอีกนัยหนึ่ง นี่คือการเล่นฟรีถึงสามหมื่นตำลึง?
"เจ้าคอยต้อนรับแขกอยู่ที่นี่ ข้าจะเข้าไปด้านในสักครู่"
เกาหยางตะลึง รีบฉุดเกาเฟิงที่กำลังจะเดินจากไป "ท่านพ่อ จะไปไหน?"
"เมื่อครู่ท่าทีของพ่อไม่ค่อยดีนัก ข้าจะเข้าไปยิ้มแย้มเสียหน่อย"
เกาหยาง "..."
"ท่านพ่อ ท่าทีของท่านต้องเย็นชาไว้ ร้อนแรงเกินไปจะเผยพิรุธ เปรียบเหมือนให้อาหารสุนัข ต้องให้กระดูกเป็นครั้งคราวจึงจะดีที่สุด"
เกาเฟิงได้ฟัง สีหน้ากลับเคร่งขรึมเยือกเย็นดังเดิม
ทั้งสองต้อนรับแขกต่อ
ทว่าเกาหยางหารู้ไม่ว่า ทั้งหมดนี้ตกอยู่ในสายตาของซ่างกวันวานเอ๋อร์
นางมีสีหน้าซับซ้อน พึมพำกับตนเอง
"เพียงรักแรกพบ ก็ทำให้คนยากตัดใจถึงเพียงนี้ แล้วหากรักแรกพบที่ตายจากเล่า จะน่าสะพรึงกลัวปานใด?"
"เรื่องนี้ต้องกราบทูลฝ่าบาท ซ่งชิงชิง ต้องตายสถานเดียว!"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ลอบตั้งปณิธาน สูดลมหายใจลึก
"องค์ชายใหญ่รัฐจ้าวมาเยือน!"
"เยี่ยนอ๋องเสด็จ!"
"องค์หญิงใหญ่แคว้นฉู่เสด็จ!"
"ยวี่สื่อต้าฟูเหยียนเจิงมาเยือน!"
ไม่นานนัก ร่างอีกหลายร่างก็ก้าวเข้ามา สร้างความตื่นตะลึงไปทั่ว
โดยเฉพาะการมาถึงของฉู่หนิงอวี้และเหยียนเจิง ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเหลือเชื่อ